ยัสสะ  สัทธา  ตะถาคะเต        อะจะลา  สุปะติฏฐิตา,
                                          ศรัทธาในพระตถาคตของผู้ใด  ตั้งมั่นอย่างดี  ไม่หวั่นไหว;

                                          สีลัญจะ  ยัสสะ  กัลยาณัง       อะริยะกันตัง  ปะสังสิตัง,
                                          และศีลของผู้ใดงดงาม  เป็นที่สรรเสริญที่พอใจ  ของพระอริยเจ้า;

                                          สังเฆ  ปะสาโท  ยัสสัตถิ          อุชุภูตัญจะ  ทัสสะนัง,
                                          ความเลื่อมใสของผู้ใดมีในพระสงฆ์,  และความเห็นของผู้ใดตรง;

                                          อะทะฬิทโทติ  ตัง  อาหุ             อะโมฆันตัสสะ  ชีวิตัง,
                                          บัณฑิตกล่าวเรียกเขาผู้นั้นว่า  คนไม่จน,  ชีวิตของเขาไม่เป็นหมัน;

                                          ตัสมา  สัทธัญจะ  สีลัญจะ       ปะสาทัง  ธัมมะทัสสานัง,
                                          อะนุยุญเชถะ  เมธาวี    สะรัง  พุทธานะสาสะนัง.
                                          เพราะฉะนั้น  เมื่อระลึกได้  ถึงคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าอยู่ 
                       ผู้มีปัญญา  ควรก่อสร้างศรัทธา  ศีล  ความเลื่อมใส  และความเห็นธรรม  ให้เนืองๆ.

  
                    ทุกขัปปัตตา  จะ  นิททุกขา         ภะยัปปัตตา  จะ  นิพภะยา
                    โสกัปปัตตา  จะ  นิสโสกา           โหนตุ  สัพเพปิ  ปาณิโน.
                         ขอสัตว์ทั้งปวงที่มีทุกข์  จงไร้ทุกข์  ที่มีภัย  จงไร้ภัย  ที่มีโศก  จงไร้โศก

                    เอตตาวะตา  จะ  อัมเหหิ             สัมภะตัง  ปุญญะสัมปะทัง
                    สัพเพ  เทวานุโมทันตุ                  สัพพะสัมปัตติสิทธิยา.
                      ขอเหล่าเทวดาทั้งปวง  จงอนุโมทนาบุญสมบัติ  ที่ข้าพเจ้าได้บำเพ็ญ
                 ด้วยการสวดพระปริตรเหล่านี้  ให้สำเร็จสมบัติทั้งปวงเถิด

                    ทานัง  ทะทันตุ  สัทธายะ             สีลัง  รักขันตุ  สัพพะทา
                    ภาวะนาภิระตา  โหนตุ                คัจฉันตุ  เทวะตาคะตา.
                      ขอเทวดาจงให้ทานด้วยศรัทธา  จงรักษาศีลอยู่เสมอ  จงเป็นผู้ยินดีในการภาวนา

                 ขออัญเชิญเทวดาที่อยู่ในที่นี้กลับสถานของตนเทอญ

                    สัพเพ  พุทธา  พะลัปปัตตา           ปัจเจกานัญจะ  ยัง  พะลัง
                    อะระหันตานัญจะ  เตเชนะ           รักขัง  พันธามิ  สัพพะโส.
                      ข้าพเจ้าขอผูกมนต์คุ้มครองด้วยเดชของพระพุทธเจ้าผู้ทรงพลานุภาพ
                 ด้วยเดชของพระปัจเจกพุทธเจ้า  และด้วยเดชของพระอรหันต์ทั้งหลายไว้ทั้งหมด

                                                                        ภารสุตตคาถา

                                                                 ขันธ์ทั้งห้า  เป็นของหนักเน้อ;
                                                                 บุคคลแหละ  เป็นผู้แบกของหนักพาไป;
                                                                 การแบกถือของหนัก  เป็นความทุกข์  ในโลก;
                                                                 การสลัดของหนัก  ทิ้งลงเสีย  เป็นความสุข;
                                                                 พระอริยเจ้า  สลัดทิ้งของหนัก  ลงเสียแล้ว;
                                                                 ทั้งไม่หยิบฉวยเอาของหนักอันอื่น  ขึ้นมาอีก;
                                                                 ก็เป็นผู้ถอนตัณหาขึ้นได้  กระทั่งราก;
                                                                 เป็นผู้หมดสิ่งปรารถนา  ดับสนิทไม่มีส่วนเหลือ.

                                                                                           แลอักษร

            
                  

                                                  คนจะเป็นปราชญ์ได้ต้องมีศิลปะ
                               หนึ่งในมงคล  ๓๘  ประการที่พระพุทธเจ้าตรัสสอนไว้
                               ศิลปะทำให้คนมีจิตใจอ่อนโยน   และมองโลกได้อย่างถ่องแท้
                               นำพาส่วนรวมให้บรรลุความงามทั้งวัตถุธรรมและนามธรรม

                              “ศิลปกรรมนำใจให้สร่างโศก                ช่วยบรรเทาทุกข์ในโลกให้เหือดหาย
                     จำเริญตาพาใจให้สบาย                    อีกร่างกายที่จะพลอยสุขสราญ
                     แม้ผู้ใดไม่นิยมชมสิ่งงาม                    เมื่อถึงยามเศร้าอุราน่าสงสาร
                     เพราะขาดเครื่องระงับดับรำคาญ           โอสถใดจะสมานซึ่งดวงใจ”

                                                                                       จากพระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ ๖  เรื่องสามัคคีเสวก 

                                                             แลอักษร

                                                               ดอกบัว  เกิดและเจริญงอกงามในน้ำ  แต่ไม่ติดน้ำ
                                                               ทั้งส่งกลิ่นหอมชื่นชูใจให้รื่นรมย์  ฉันใด
                                                               พระพุทธเจ้าทรงเกิดในโลก  และอยู่ในโลก
                                                               แต่ไม่ติดโลกเหมือนดอกบัวไม่ติดน้ำ  ฉันนั้น

                                                                                      ข้าพเจ้าขอตั้งจิตอุทิศผล
                                                                                      บุญกุศลนี้แผ่ไปให้ไพศาล
                                                                                      ถึงมารดาบิดาครูอาจารย์
                                                                                      ทั้งลูกหลานญาติมิตรสนิทกัน
                                                                                      คนเคยร่วมเคยรักสมัครใคร่
                                                                                      มีส่วนได้บุญกุศลผลของฉัน
                                                                                      ทั้งเจ้ากรรมนายเวรและเทวัญ
                                                                                      ขอให้ท่านได้กุศลผลนี้เทอญ.

                                                อานิสงส์การเจริญเมตตา

                                    ข้าพเจ้า  (พระอานนท์)  ได้สดับมาแล้วอย่างนี้
                                   
                                    สมัยหนึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้า,  เสด็จประทับอยู่ที่เชตวันมหาวิหาร,
            ซึ่งเป็นอารามของอนาถปิณฑิกคฤหบดี  ใกล้เมืองสาวัตถี,
            ณ  ที่นั้นแล   พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสเรียกพระภิกษุทั้งหลายว่า,
            ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย,
            ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว,
            พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสพระดำรัสนี้ว่า
            ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย,  เมตตาอันเป็นไปเพื่อความหลุดพ้นแห่งจิตนี้,
            อันบุคคลบำเพ็ญจนคุ้นแล้ว   ทำให้มากแล้ว,
            ทำให้มากคือ,   ชำนาญให้เป็นยวดยานของใจ,
            ให้เป็นที่อยู่ของใจ   ตั้งไว้เป็นนิตย์,
            อันบุคคลสั่งสมอบรมแล้ว   บำเพ็ญดีแล้ว,
            ย่อมมีอานิสงส์สิบเอ็ดประการ,
            อานิสงส์สิบเอ็ดประการ  มีอะไรบ้าง,  

                        (๑)   สุขัง  สุปะติ,       คือ (ผู้เจริญเมตตาจิตนั้น) หลับอยู่ก็เป็นสุขสบาย,
                        (๒)   สุขัง  ปะฏิพุชฌะติ,      ตื่นขึ้นก็เป็นสุขสบาย,
                        (๓)   นะ  ปาปะกัง  สุปินัง  ปัสสะติ,    ไม่ฝันร้าย,
                        (๔)   มะนุสสานัง  ปิโย  โหติ,     เป็นที่รักของเหล่ามนุษย์ทั้งหลาย,
                        (๕)   อะมะนุสสานัง  ปิโย  โหติ,     เป็นที่รักของเหล่าอมนุษย์ทั่วไป,
                        (๖)   เทวะตา  รักขันติ,     เทวดาย่อมคุ้มครองรักษา,
                        (๗)   นาสสะ  อัคคิ  วา  วิสัง  วา  สัตถัง  วา  กะมะติ,
                                    ไฟก็ดี  ยาพิษก็ดี  ศัตราก็ดี   ย่อมทำอันตรายไม่ได้,
                        (๘)   ตุวะฏัง  จิตตัง  สะมาธิยะติ,      จิตย่อมเป็นสมาธิได้รวดเร็ว,
                        (๙)   มุขะวัณโณ  วิปปะสีทะติ,      ผิวหน้าย่อมผ่องใส,
                        (๑๐) อะสัมมุฬโห  กาลัง  กะโรติ,     เป็นผู้ไม่ลุ่มหลง   ทำกาลกิริยาตาย,
                        (๑๑) อุตตะริง  อัปปะฏิวิชฌันโต  พรัหมะโลกูปะโค  โหติ,
                                    เมื่อยังไม่บรรลุคุณวิเศษอันยิ่งๆ ขึ้นไป,  ย่อมเป็นผู้เข้าถึงพรหมโลกแล.


                                                                  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย!   เมตตาอันเป็นไปเพื่อความหลุดพ้นแห่งจิตนี้,
                                          อันบุคคลบำเพ็ญจนคุ้นแล้ว,  ทำให้มากแล้ว,
                                          ทำให้มากคือชำนาญ   ให้เป็นยวดยานของใจ,
                                          ทำให้เป็นที่อยู่ของใจ   ตั้งไว้เป็นนิตย์,
                                          อันบุคคลสั่งสมอบรมแล้ว   บำเพ็ญให้มากแล้ว,
                                          ย่อมมีอานิสงส์สิบเอ็ดประการ,
                                          พระผู้มีพระภาคเจ้า  ได้ตรัสธรรมปริยายอันนี้แล้ว,
                                          พระภิกษุทั้งหลายเหล่านั้น   ก็มีใจยินดี,
                                          พอใจภาษิตของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น,
                                          ด้วยประการฉะนี้แล. 

                                               ของฝาก

                                                        มนุษย์เป็นอันมาก   เมื่อเกิดมีภัยคุกคามแล้ว, 

                                    ก็ถือเอาภูเขาบ้าง,  ป่าไม้บ้าง,  อารามและรุกขเจดีย์บ้าง  เป็นสรณะ;

                                                        นั่น  มิใช่สรณะอันเกษมเลย,  นั่น  มิใช่สรณะอันสูงสุด;  

                                    เขาอาศัยสรณะนั่นแล้ว,  ย่อมไม่พ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้. 

                                                        ส่วนผู้ใดถือเอาพระพุทธ  พระธรรม  พระสงฆ์  เป็นสรณะแล้ว,

                                    เห็นอริยสัจจ์  คือความจริงอันประเสริฐสี่  ด้วยปัญญาอันชอบ;

                                                         คือเห็นความทุกข์,  เหตุให้เกิดทุกข์,  ความก้าวล่วงทุกข์เสียได้, 

                                    และหนทางมีองค์แปดอันประเสริฐ  เครื่องถึงความระงับทุกข์;

                                                         นั่นแหละ  เป็นสรณะอันเกษม,  นั่นเป็นสรณะอันสูงสุด;  

                                    เขาอาศัยสรณะนั่นแล้ว,  ย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้.

                                                                      ข้างต้นนี้คือคำแปลจากบทสวดมนต์  “เขมาเขมสรณทีปิกคาถา”

                                                                      ไม่อ่านก็ไม่ทราบว่าที่สวดนั้นแปลว่าอะไร    มีความหมายอย่างไรครับ

                                                                                                       แลอักษร



                                  คำบูชาพระรัตนตรัย :  

                            โย โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ

      พระผู้มีพระภาคเจ้านั้นพระองค์ใด, เป็นพระอรหันต์, ดับเพลิงกิเลสเพลิงทุกข์สิ้นเชิง, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง.

                            สวากขาโต เยนะ  ภะคะวะตา  ธัมโม,

      พระธรรมเป็นธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์ใด  ตรัสไว้ดีแล้ว,

                            สุปะฏิปันโน  ยัสสะ  ภะคะวะโต  สาวะกะสังโฆ,

      พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์ใด  ปฏิบัติดีแล้ว,