หลังจากพระพุทธองค์เสด็จปรินิพพานแล้ว
                สาวกของพระองค์ทั้งที่เป็น  พระอรหันต์และมิใช่พระอรหันต์   ได้ช่วยกันเผยแพร่กระแสพระพุทธวจนะ
                อันประเสริฐนั้นไปจนทั่วประเทศอินเดีย  และล่วงเลยออกไปนอกเขตประเทศอินเดีย
                ทางทิศตะวันตก  จนกระทั่งถึงประเทศอียิปต์
                ทางทิศตะวันออกถึงประเทศธิเบต   ประเทศจีน   และประเทศญี่ปุ่น
                ทางทิศเหนือ  จนถึงประเทศแล็บแลนด์   ทางขั้วโลกก็ยังมีพระสาวกนำคำสอนของพระองค์ไปเผยแพร่
                และทางทิศใต้ถึงประเทศชวา  และหมู่เกาะในทะเลใต้ทั่วๆ ไป  จนกระทั่งถึงทุกวันนี้  เป็นเวลา ๒,๕๐๐ ปีมาแล้ว
                หนึ่งในสามของมนุษย์ที่อาศัยในโลก   ได้เอ่ยพระนามของพระองค์ด้วยความเคารพอย่างสูงสุด
                ว่าพระองค์เป็นพระอรหันต์   พระผู้มีพระภาคเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
                เป็นพระศาสดาผู้สั่งสอนเทวดาแลมนุษย์ด้วยเรื่องแห่งพระนิพพาน  และหนทางปฏิบัติเพื่อลุถึงนิพพานนั้น



                                                เนื้อความอ้างอิงจากปทานุกรมท้ายเล่มของ     พุทธประวัติสำหรับนักศึกษา
                                                                                      โดย  พุทธทาสภิกข
                                                                                    ตอนที่ ๒๐  ปรินิพพาน

                                                 พระองค์ได้เสด็จไปทูลขอร้อง  ให้พระสิทธัตถะประทับอยู่ในเขตนครของพระองค์
                โดยพระองค์จักเป็นผู้ถวายอาหารบิณฑบาตและสิ่งอื่นๆ   อันจักเป็นเครื่องอำนวยความสะดวก
                และนำมาซึ่งความสำเร็จในสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์ได้โดยง่าย
                แต่พระสิทธัตถะทรงปฏิเสธ  โดยตรัสว่า  พระองค์ไม่อาจประทับอยู่  ณ  ที่ใดที่หนึ่ง  แต่แห่งเดียว
                ตลอดเวลาที่ยังไม่ทรงประสพสิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์
                เมื่อเป็นดังนั้น  พระราชาได้ทรงขอร้องให้พระองค์ทรงรับคำว่า   เมื่อทรงลุถึงสิ่งซึ่งทรงประสงค์แล้ว
                จักเสด็จมาสู่นครของพระองค์ก่อน  เพื่อโปรดให้พระองค์และประชาชนได้ทราบ  ถึงสิ่งนั้นด้วยเป็นพวกแรก

                                                                          ทรงปฏิบัติตามสัญญา

                                            พระพุทธองค์ได้เสด็จจากอุรุเวลาไปสู่นครราชคฤห์
                ตามที่เคยสัญญาไว้กับพระเจ้าพิมพิสารว่า   เมื่อพระองค์บรรลุธรรมแล้ว
                จักเสด็จกลับมาสั่งสอนพระราชาและประชาชนแห่งนครนั้นให้รู้ตามด้วย
                พระเจ้าพิมพิสารและชาวนครราชคฤห์ได้ทำการต้อนรับพระองค์  ด้วยความยินดีอย่างสูงสุด
                ในข้อที่ว่าพระองค์ได้ตรัสรู้ธรรมเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า   แล้วเสด็จมาโปรดพวกเขาเหล่านั้น

                                                                                     เนื้อความอ้างอิงจากปทานุกรมท้ายเล่มของ     พุทธประวัติสำหรับนักศึกษา
                                                                                                โดย  พุทธทาสภิกขุ

                                                                                             ตอนที่ ๑๑  สิงคาลมานพ 

                                                          พวกท่านทั้งหลาย  จงนอบน้อมต่อพระเถระผู้เฒ่าในสงฆ์
                ยินดีเอาใจใส่ในคำแนะนำตักเตือนของท่านเหล่านั้น     ท่านทั้งหลายจงระมัดระวังตน
                ไม่เผลอตัว  ไม่ลืมตัว  จนตกอยู่ในอำนาจของความชั่วแล้วจึงรู้สึกต่อภายหลัง
                    จงอย่าคลุกคลีกันเป็นหมู่   จงแสวงหาความวิเวกเป็นส่วนตัวอยู่เสมอๆ
                เมื่อมีภิกษุมาจากที่อื่น   จงเอาใจใส่ต้อนรับด้วยความเอื้อเฟื้อให้สำเร็จประโยชน์ตามที่เขาประสงค์
                เมื่อภิกษุรูปใดเจ็บป่วยลง  ให้ภิกษุนอกนั้นเอาใจใส่รักษาพยาบาล
                ผู้ใดพยาบาลภิกษุไข้  ก็เท่ากับผู้นั้นพยาบาลเรา
                     อย่าเป็นคนอวดดีเย่อหยิ่ง  เพ้อเจ้อลืมตัว   จงคบหาสมาคมแต่กับคนดี  หลีกห่างจากคนชั่ว
                จงหมั่นพิจารณาให้เห็นแจ้งอยู่เนืองนิจ  ในความจริงของสิ่งทั้งหลายว่าสิ่งเหล่านั้นไม่มีความยั่งยืน
                และเป็นทางให้เกิดความทุกข์แก่บุคคลผู้เข้าไปยึดถือเอาอย่างจริงจัง
                และรู้ว่าสิ่งเหล่านั้นไม่มีแก่นสาร  ว่างเปล่าจากตัวตน

                                   เนื้อความอ้างอิงจากปทานุกรมท้ายเล่มของ    พุทธประวัติสำหรับนักศึกษา
                                                                                 โดย  พุทธทาสภิกขุ
                                                                                ตอนที่ ๒๐  ปรินิพพาน

                                        พระองค์ได้ตรัสแก่ภิกษุเหล่านั้นว่า
                                            "ตถาคตเจ้าทั้งหลายย่อมกระทำปาฏิหาริย์แต่อย่างเดียวเท่านั้นคือ

                เมื่อพระตถาคตทั้งหลายเห็นมนุษย์ประกอบไปด้วยกามกิเลสและตัณหา
           ก็ทรงปลดเปลื้องประชาชนเหล่านั้นออกเสียจากกามกิเลสและตัณหา
           เมื่อทรงเห็นว่ามหาชนทั้งหลาย  ตกเป็นทาสของโทษะและการผูกเวร
           ก็ทรงเปลื้องประชาชนเหล่านั้นเสียจากการตกเป็นทาสของโทษะและการผูกเวร
           เมื่อทรงทราบว่าประชาชนบอดเพราะความเขลาและอวิชชาก็ทรงเปิดตาของคนเหล่านั้น
           ช่วยให้เขาพ้นจากความเขลาและอวิชชา  ซึ่งเป็นความบอดมืด  ยิ่งเสียกว่าความมืดแห่งราตรี
                                    ภิกษุทั้งหลาย!   ปาฏิหาริย์อย่างเดียวดังกล่าวนี้เท่านั้น  ที่พระตถาคตทั้งหลายพากันกระทำ

                ส่วนปาฏิหาริย์อย่างอื่นๆ นั้นท่านเกลียดชังและประณาม   ไม่ยอมกระทำปาฏิหาริย์เหล่านั้น"

                                                              เนื้อความอ้างอิงจากปทานุกรมท้ายเล่มของ    พุทธประวัติสำหรับนักศึกษา
                                                                                  โดย  พุทธทาสภิกขุ

                                                                                 ตอนที่ ๑๖  ปาฏิหาริย์

 

                                                  เนื้อความอ้างอิงจากปทานุกรมท้ายเล่มของ    พุทธประวัติสำหรับนักศึกษา
                                                                            โดย พุทธทาสภิกขุ

                                                                   ตอนที่ ๑๘  ความกรุณาของพระพุทธองค์

                                                  เมื่อพระพุทธองค์ทรงดำเนินไปตามท้องถนนพร้อมกับพระพุทธบิดา
                                                          ตรงไปยังพระราชวังนั้น   พระองค์ได้ตรัสแก่พระบิดาว่า
                           พระองค์มิได้เสด็จกลับมาสู่บ้านเกิดของพระองค์อย่างคนสิ้นเนื้อประดาตัวที่กลับมามือเปล่า
                พระองค์ได้ตรัสยืนยันว่า  พระองค์ได้นำเพชรพลอยอันมีค่าสูงเกินกว่าที่จะตีค่าได้ติดตัวมาด้วยเป็นอันมาก
                                                  เป็นเพชรพลอยที่มีค่าสูงสุดในโลก  เป็นเพชรพลอยแห่งสัจจธรรม

                                                   ที่สามารถนำคนไปสู่ความสุขอันไม่เปลี่ยนแปลงของพระนฤพาน

                          ขณะที่นายฉันนะออกไปเตรียมผูกม้าอยู่นั้น   เจ้าชายสิทธัตถะทรงดำริว่า
           พระองค์ควรเสด็จไปดูพระโอรสเพิ่งประสูติของพระองค์เสียสักครั้งหนึ่ง   ก่อนแต่ที่จะออกไป
        ดังนั้น  พระองค์จึงได้เสด็จไปยังห้องเป็นที่บรรทมของพระชายาและพระโอรส
           เมื่อเสด็จไปถึง  ก็ได้ทรงเห็นว่าพระชายากำลังบรรทมหลับ  วางพระหัตถ์กกพระโอรสของพระองค์ไว้อย่างแนบสนิท

        พระองค์ทรงรำพึงว่า  "ถ้าเราจักยกพระหัตถ์ของพระเทวีขึ้น  พระนางก็จะตื่นบรรทม   ถ้าพระนางตื่นบรรทม 

        ก็จักทรงขัดขวางการออกไปของเรา    เราจักต้องไปบัดนี้แล้ว   เมื่อใด  เราได้พบสิ่งซึ่งเราแสวงหาแล้ว  

        จึงค่อยกลับมาเยี่ยมลูกน้อย  และแม่ของเขา"  ดั่งนี้

                                                 เจ้าชายได้เสด็จออกจากพระตำหนักอย่างเงียบกริบ   จนไม่มีผู้ใดตื่นขึ้นเห็นเหตุการณ์

               ในท่ามกลางความสงัดเงียบแห่งเที่ยงคืนนั้น    พระองค์ทรงขึ้นประทับบนหลังม้ากัณฐกะซึ่งเป็นม้าแสนรู้ 

               รู้จักระมัดระวังไม่ส่งเสียงดังอย่างเดียวกัน    พระองค์มีนายฉันนะจับหางม้ากัณฐกะ  ได้เสด็จไปสู่ประตูนคร

               และทรงผ่านออกไปได้โดยไม่มีใครขัดขวาง   พลางขับม้าหนีห่างจากบุคคลทั้งหลายซึ่งทุกคนก็ยังพากัน

               มีความจงรักภักดีในพระองค์อยู่

                                                     เมื่อพระองค์เสด็จไปได้หน่อยหนึ่ง  ก็ทรงชักม้าให้เหลียวกลับ

                                                   ประทับนิ่งทอดพระเนตรย้อนมาเป็นครั้งสุดท้ายสู่นครกบิลพัสดุ์

                                            ในท่ามกลางแห่งแสงจันทร์ซึ่งบัดนี้  ผู้คนกำลังพากันหลับสนิทสงบเงียบ

                                                      ในขณะที่เจ้าชายแห่งนครของมันเอง  กำลังจะเสด็จจากไป

                                                            อย่างไม่อาจจะทราบได้ว่าเมื่อไร  จะได้กลับมาเห็นอีก . . . .

 

                                              นายฉันนะ  ไม่สามารถจะฝ่าฝืนพระบัญชาแห่งเจ้านายของตนได้
           ดังนั้น  ทั้งๆ ที่มีหัวใจอันเหี่ยวแห้งและร่ำไห้อยู่ตลอดเวลา   เขาก็จำต้องก้าวย่างกลับไป    ไปตามถนนสู่นคร 

           เขาจูงม้ากัณฐกะพร้อมทั้งนำเครื่องประดับของเจ้าชายกลับไปถึงนคร   แจ้งข่าวแก่คนทั้งหลายว่า

           เจ้าชาย  ซึ่งเป็นเจ้านายสุดที่รัก  อันพวกเขาได้พากันทะนุถนอมมาจนถึงที่สุดนั้น   บัดนี้  ได้สละพระชนกชนนี 

           พระชายาและพระโอรส  รวมทั้งอาณาจักรไว้เบื้องหลัง   เสด็จไปเป็นนักบวชผู้ไร้บ้านเรือนโดยประการทั้งปวงแล้ว

                                     เจ้าชายสิทธัตถะโคตมะ แห่งศากยวงศ์  ผู้ทรงมีพระชนมายุ  ๒๙  ปี  ยังทรงอยู่ในวัยหนุ่ม

    มีผมอันดำสนิท   ประกอบไปด้วยพละกำลังของคนหนุ่ม  ได้เสด็จออกจากเรือนสู่ความเป็นผู้ไม่มีเรือน 

    เพื่อทรงแสวงหาหนทางที่จะทำให้พระองค์และคนทั้งปวงประสพชัยชนะ  อยู่เหนือความเจ็บไข้  ความทุกข์โศก

    และความยากเข็ญทั้งปวง  ด้วยอาการอย่างนี้

                                       พระพุทธองค์ได้ตรัสว่า  “ดูก่อนท่านทั้งหลาย   มีธรรมะอยู่  ๔  อย่าง
                    ซึ่งบุคคลผู้สั่งสอนเช่นกับเราจะพึงสั่งสอนแก่ท่านทั้งหลายผู้มิใช่นักบวช   เพื่อให้ได้ทราบและปฏิบัติ
                    ท่านทั้งหลายจงฟังและเราจะกล่าวให้ฟัง :-
                                                 “ข้อที่หนึ่ง    สิ่งใดเป็นอาชีพของพวกท่าน    สิ่งนั้นท่านควรขยันกระทำให้ดีที่สุดอยู่เนืองนิจ, 

                    ให้ท่านมีความสามารถในสิ่งนั้นๆ จริงๆ  . . . .                   จงเป็นผู้กระปรี้กระเปร่า  และมีกำลังกายอยู่เสมอ
                    ในการที่จะทำให้เป็นผลเต็มเม็ดเต็มหน่วย  ในสิ่งที่ท่านทำ.    ไม่ว่าจะเป็นงานชนิดใด
                ด้วยการกระทำอย่างนี้ท่านจะมีทรัพย์สมบัติ    แล้วจะสามารถใช้ทรัพย์สมบัตินั้นไปในทางที่ดี
                คือการช่วยเหลือผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือนอกไปจากการใช้สอยโดยตรง
                     ถ้าท่านไม่ขยันทำงานให้มีทรัพย์   ท่านจะไม่สามารถประกอบการกุศลและสงเคราะห์ผู้อื่น
                เพราะท่านไม่มีอะไรที่จะใช้ในการสงเคราะห์เขานั่นเอง . . . . 
                (คำสอนข้อนี้เรียกชื่อโดยภาษาบาลีว่า  อุฏฐานสัมปทา  แปลว่า  การถึงพร้อมด้วยความขยันในหน้าที่)

                                                “ข้อที่สอง     ท่านจะต้องมีความเอาใจใส่เป็นพิเศษอย่างถูกต้อง
                ในการรักษาทรัพย์สมบัติที่หามาได้แล้ว    จะไม่ใช้จ่ายให้สิ้นเปลืองไปอย่างโง่เขลา
                มันไม่มีประโยชน์อันใดที่จะเทน้ำใส่ลงไปในตุ่มที่มีรูรั่ว   นอกจากความเหนื่อยเปล่า . . . .
                (คำสอนข้อนี้เรียกชื่อโดยภาษาบาลีว่า  อารักขสัมปทา  แปลว่า  การถึงพร้อมด้วยการรักษา)

                                                “ข้อที่สาม     ฆราวาสจักต้องเลือกเอาแต่บุคคลที่ดีมาเป็นเพื่อน
                หรือเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องด้วย    ตามปรกติ  คนเราคบคนเช่นใด  ก็จักเป็นคนเช่นนั้น . . . .
                ท่านจะสามารถจับของสกปรกโดยที่ไม่ทำให้มือของท่านสกปรกไปด้วยนั้น   ไม่ได้
                เหตุนั้น   พวกฆราวาสควรคบหาสมาคมแต่กับคนดีที่ฉลาด   ที่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่   และนิยมนับถือแต่สิ่งที่ดี . . . .
                (คำสอนข้อนี้เรียกชื่อโดยภาษาบาลีว่า  กัลยาณมิตตตา  แปลว่า  การคบคนดี)

                                                “ข้อที่สี่     ฆราวาสควรดำเนินการครองชีวิตที่เป็นไปในสายกลาง
                และเป็นไปอย่างสม่ำเสมอ    เขาไม่ควรเป็นอยู่อย่างฟุ่มเฟือยเกินไปหรืออย่างแห้งแล้งเกินไป
                เขาไม่ควรใช้จ่ายหรือให้ทานจนเกินกว่ารายได้ของตนเอง    ถ้าเขาทำเช่นนั้น
                ทรัพย์สมบัติของเขาจะเหมือนกับน้ำในสระ   ซึ่งมีทางไหลออกมากกว่าทางไหลเข้า
                ซึ่งไม่ช้าก็จักแห้งขอดไม่มีน้ำเหลืออยู่เลย . . . .
                   แต่ข้อนี้มิได้หมายความว่าเขาจะไม่ใช้ทรัพย์นั้นให้เป็นประโยชน์อย่างเต็มที่
                และมิได้หมายความว่าเขาจะต้องสะสมมันไว้อย่างซ่อนเร้น   โดยไม่ใช้จ่ายให้เป็นประโยชน์อะไรเลย
                คนที่ทำเช่นนั้นเหมือนกับคนที่มีต้นผลไม้อยู่ในสวนมีผลดกเต็มต้น
                แต่แทนที่จะกินผลไม้นั้นเมื่อมันสุกได้ที่แล้ว    เขากลับเก็บผลไม้เหล่านั้นลงหีบแล้วฝังดินเสีย
                ผู้ที่ทำเช่นนั้นจะต้องประจักษ์ในภายหลังว่าผลไม้ของเขาเน่าหมด
                ไม่มีส่วนที่เป็นประโยชน์เหลืออยู่เลย   เขาไม่ได้รับประโยชน์อะไรจากของดีๆ ที่มีอยู่ . . . . ”
                (คำสอนข้อนี้เรียกชื่อโดยภาษาบาลีว่า  สมชีวิตา  แปลว่า  การดำรงชีวิตที่ถูกต้อง) 

                                                           เนื้อความบางตอนจาก    "พุทธประวัติสำหรับนักศึกษา" 
                                                                                                                           แปลและเรียบเรียงโดย  พุทธทาสภิกขุ
                                                                                                                                   ตอนที่ ๑๗     พระพุทธดำรัส

                                                            พระพุทธองค์ได้ทรงฟังคำตอบของเขาดังนั้นแล้ว   ได้ตรัสว่า
                “เป็นการถูกต้องอย่างยิ่ง   สำหรับท่านที่รักษาคำมั่นสัญญาอันได้ให้ไว้กะบิดา
                ขณะที่จะสิ้นชีพอย่างซื่อสัตย์    แต่ว่าสิ่งที่ท่านกระทำนั้น   ยังไม่ตรงตามที่บิดาของท่านมุ่งหมาย”
                                                           “ข้อบิดาของท่านสั่งให้ท่านทำการนบไหว้  และโปรยอาหารไปทางทิศตะวันออกนั้น
                บิดาของท่านหมายความว่า  ท่านจะต้องแสดงความเคารพสักการะต่อบุคคล
                ซึ่งให้กำเนิดชีวิตแก่ท่าน  โดยเฉพาะ  ก็คือมารดาบิดานั่นเอง
                การนบไหว้ทางทิศใต้นั้น  บิดาของท่านหมายถึงการเคารพสักการะครูบาอาจารย์  ซึ่งสั่งสอนวิชาความรู้ให้ท่าน
                การนบไหว้ทางทิศตะวันตกนั้น  หมายถึงการทนุถนอมเลี้ยงดูบุตรและภรรยา
                การนบไหว้ทางทิศเหนือ  หมายถึงการเคารพนับถือสงเคราะห์วงศ์ญาติ  และมิตรสหาย
                การนบไหว้ทางทิศเบื้องบน  หมายถึงการสักการะบูชาบุคคลผู้มีความดี  ความงาม  ความประเสริฐ
                เช่น  สมณะชีพราหมณ์  เป็นต้น
                สำหรับการไหว้ลงเบื้องต่ำทางพื้นดินนั้น  หมายถึงการยอมรับนับถือสิทธิในการแสวงสุข
                และการมีชีวิตของสัตว์ต่ำๆ ทุกประเภท   แม้แต่สัตว์ที่ถือกันว่าเล็กและเลวที่สุด   ซึ่งอาศัยอยู่ในแผ่นดิน
                บิดาของท่านมุ่งหมายอย่างนี้   จึงได้สั่งให้นบไหว้เช่นนั้น  

                และเป็นการป้องกันอันตรายทุกอย่างอันจะมาถึงท่านจากทุกทิศทุกทาง   ได้จริง”

 
                                                                           เนื้อความบางตอนจาก   “พุทธประวัติสำหรับนักศึกษา”
                                                                                                                          แปลและเรียบเรียงโดยพุทธทาสภิกขุ
                                                                                                                                   ตอนที่ ๑๑     สิงคาลมาณพ

 
                    พุทธประวัติสำหรับนักศึกษา 
                                  แปลและเรียบเรียงโดย  
                                  พุทธทาสภิกขุ
                    ISBN   974-7753-89-8 
                                                                                               กรมสามัญศึกษา   กระทรวงศึกษาธิการ
                                                                                               เคยจัดพิมพ์เป็นหนังสือส่งเสริมจริยศึกษา
                                                                                               แจกแก่โรงเรียนต่างๆ ทั่วประเทศ,  มีนาคม  ๒๕๐๔

                     

                                                                                                       บันทึกข้างภาพ


                                                                                        โทรศัพท์มือถือมีกล้องแต่ไม่ค่อยได้ใช้
                                                                  จึงลองใช้กล้องโทรศัพท์ถ่าย     ก็พอดูได้
                                                                  คุณภาพสู้กล้องถ่ายรูปจริงๆ ไม่ได้ 

                                                                                                              ทำไมต้องคบคนดีมีปัญญา?

                         แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าใครเป็นคนดี?                            

                                                                                                    คนดีมีลักษณะอย่างไร?

                                            ชีวิตจะดีขึ้นได้อย่างไร?                                                   

                                                                                                                                คบแบบผึ้งกับดอกไม้?        

                                                                   คิดอย่างไรคิดอย่างคนมีปัญญา?

                                                                                                                                      ให้ต้นไม้ช่วยคิดได้ด้วยหรือ?

                                 แล้วต้องครบทั้งสี่ข้อด้วยหรือ? 

                                             สามารถหาคำตอบได้จากเทศนาธรรมของท่าน ว. วชิรเมธี
                                               ค้นหาไม่ยากด้วยการ  Search  ในอินเทอร์เน็ต  เช่น   Google
                                               หรือจะดาวน์โหลดมาฟังเวลาว่างๆ ก็ได้     ฟังกันได้ทั้งบ้าน

                                                                                                                                          >>>  Gay  *** 

          Page 109                                        Poverty shows us who are our friends and who are enemies. 

                                                                   ความขัดสนจะพิสูจน์ว่าใครเป็นมิตร    และใครเป็นศัตรูของเรา

                                                                                                                                                    >>>  Emile Jola  *** 

          Page 110                  Though your enemy seems a mouse,  yet watch him like a lion.

                                             แม้ว่าศัตรูของท่านจะดูเหมือนเหมือนหนู    แต่จงเฝ้าดูเขาให้เหมือนราชสีห์

                                                                                                                                                   >>>  Churchill  *** 

          page 111                                                  Poverty wants some things, luxury many, avarice all things.

                                                                                 ความจนอยากได้บางอย่าง  

                                                                                     ความฟุ่มเฟือยอยากได้หลายอย่าง 

                                                                                          ความโลภอยากได้ทุกอย่าง

                                                                                                                                                  >>>  H. G. Wells  *** 

                             The virtue of prosperity is temperance;  the virtue of adversity is fortitude.

                                               คุณสมบัติของความมั่งคั่งอยู่ที่ความพอเหมาะพอควร  

                                               คุณสมบัติของความทุกข์ยากอยู่ที่ความเข้มแข็ง

                                                                                                                               >>>  Francis Bacon  *** 

                                                                                                  Fire proves gold. Adversity proves men.

                                                                                                  ไฟพิสูจน์ทองคำ   ความทุกข์ยากพิสูจน์คน

                                                                                                                                                       >>>  L.  Seneca  *** 

          Page 112                                  Flattery brings friends, truth enemies.  

                                                                  การสอพลอก่อให้เกิดเพื่อน  

                                                                       การพูดความจริงก่อให้เกิดศัตรู

                                                                                                                           >>>  Plato  ***

          Page 114                                                Life is measured by thought and action, not by time.

                                                                           ชีวิตวัดกันด้วยความคิดและการกระทำ    มิใช่วัดกันด้วยเวลา

                                                                                                                                                            >>>   Avebury  ***