ฝ่ายเกียวเสง   ตันกี๋  ลุยป๊ก   ตันหลัน   ซึ่งเตียวหุนให้ไปตีหัวเมืองทั้งปวงนั้น
                                                      ครั้นรู้ว่าทัพหลวงแตกแล้ว   ก็ยกกลับไปเมืองลำหยง


                                       ลิโป้  กวนอู  หันเซียม  เอียวฮอง   ก็พากันเข้าไปเมืองชีจิ๋ว
          ลิโป้จึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงทหารทั้งปวง   แล้วก็แจกเงินทองเสื้อผ้าแก่ทหารกวนอู  หันเซียม  เอียวฮอง  เป็นอันมาก
          ครั้นเวลาเช้ากวนอูก็ลาลิโป้กลับไปเมืองอิจิ๋ว    ลิโป้จึงคิดว่าจะตั้งหันเซียมให้ไปรักษาเมืองกินโต๋   ให้เอียวฮอง

          ไปรักษาเมืองลองเอี๋ย    ลิโป้จึงทำเป็นปรึกษาทหารทั้งปวงว่า  หันเซียมเอียวฮองมีความชอบต่อเรา

          เราจะเลี้ยงไว้ในเมืองชีจิ๋วนี้หรือๆ จะให้ไปอยู่รักษาเมืองอันใด


                                       ตันกุ๋ยจึงว่า  หันเซียมเอียวฮองนี้  เดิมตั้งซ่องสุมพรรคพวกอยู่ตำบลซัวตั๋งฝ่ายตะวันออก 

          ขอท่านแต่งให้หันเซียมเอียวฮองไปอยู่เมืองกินโต๋เมืองลองเอี๋ย   สมัครพรรคพวกของหันเซียมเอียวฮองรู้ก็จะพากัน

          เข้ามาอยู่กับหันเซียมเอียวฮองบ้านเมืองก็จะบริบูรณ์ขึ้น   ลิโป้จึงให้หันเซียมเอียวฮองไปรักษาเมืองตามคำตันกุ๋ยว่า

          แล้วสั่งเอียวฮองหันเซียมให้คิดอ่านเกลี้ยกล่อมผู้คนไว้ให้มั่งคั่ง   แม้นเราจะมีธุระสิ่งใดจะให้หนังสือไปถึงท่าน

          หันเซียมเอียวฮองก็ลาไปรักษาเมืองตามลิโป้สั่ง   ที่ปรึกษาแลทหารทั้งปวงต่างคนก็ลาลิโป้ไปบ้าน


                                       ฝ่ายตันเต๋งกลับมาบ้านแล้วจึงว่าแก่บิดาว่า   หันเซียมเอียวฮองสองคนนี้ถ้าอยู่ในเมืองชีจิ๋ว
          เมื่อเราจะทำการกับลิโป้จะได้อาศัยเป็นกำลัง   เหตุไฉนบิดาจึงปรึกษาให้ไปอยู่เมืองอื่น    ตันกุ๋ยจึงว่า

          หันเซียมเอียวฮองนี้เป็นคนไม่ยั่งยืนจะไว้ใจมิได้    แม้อยู่ในเมืองชีจิ๋วนานไปลิโป้เลี้ยงดูถึงขนาด 

          หันเซียมเอียวฮองก็จะเป็นใจด้วยลิโป้   เห็นเราจะทำการมิสะดวก    ตันเต๋งเห็นชอบด้วย 

          จึงว่าความคิดของบิดานี้ดีนักข้าพเจ้าคิดมิถึง   แล้วตันเต๋งก็ลาตันกุ๋ยมาที่อยู่


                                       ฝ่ายอ้วนสุดเสียทหารแลสิ่งของแก่ลิโป้เป็นอันมาก   ก็คิดแค้นอยู่มิได้ขาด
          จึงให้ทหารถือหนังสือไปหาซุนเซ็ก  ณ  เมืองกังตั๋ง   ขอทหารยกมาช่วยแก้แค้นลิโป้  

          ซุนเซ็กได้ยินดังนั้นก็ด่าอ้วนสุดว่า   ฉ้อเอาตราหยกของกูไว้  แล้วคิดขบถตั้งตัวเป็นเจ้า  กูคิดจะทำร้ายมันอีก

          บัดนี้กลับมาขอกองทัพอีกเล่า    แล้วตอบไปแก่ทหารอ้วนสุดว่า  ซึ่งนายมึงให้มาขอกองทัพนั้นกูมิได้ให้ 

          กูจะยกทหารไปตีเมืองลำหยงแก้แค้นของกูอีก


                                               ผู้ถือหนังสือก็ลาซุนเซ็กกลับมาบอกเนื้อความแก่อ้วนสุดๆ จึงด่าซุนเซ็กว่า
                                                       อ้ายเด็กน้ำนมยังมิทันพ้นปาก   มันจองหองเจรจาว่าจะรบกับกู

                                                                   กูจะไปตีเมืองกังตั๋งจับตัวอ้ายซุนเซ็กให้จงได้

                                                                           ว่าแล้วอ้วนสุดก็สั่งให้เตรียมทหาร


                                    เอียวไต้เจียงที่ปรึกษาจึงว่าแก่อ้วนสุดว่า   เรายกไปตีเมืองชีจิ๋วพึ่งกลับมาถึง

        ทหารทั้งปวงยังอิดโรยอยู่   แลท่านจะยกไปตีเมืองกังตั๋งนั้นซุนเซ็กก็มีฝีมือ   ทหารก็เข้มแข็ง   เห็นจะเสียทีแก่เขา

                                                               อ้วนสุดเห็นชอบด้วยก็ให้งดกองทัพไว้


                                        ฝ่ายซุนเซ็กครั้นคนถือหนังสือกลับไปแล้ว   คิดเกรงว่าอ้วนสุดจะยกทัพมา
          จึงเกณฑ์ทหารตั้งค่ายคอยรับอยู่ปากคลองเมืองกังตั๋ง    พอโจโฉให้หนังสือมาถึงซุนเซ็กเป็นใจความว่า 

          ตั้งให้ซุนเซ็กเป็นเจ้าเมืองห้อยแขแล้วให้ยกไปตีอ้วนสุด  ณ  เมืองลำหยง    ซุนเซ็กมีความยินดีจึงปรึกษาทหาร

          ทั้งปวงว่า   เราจะยกกองทัพไปตีเมืองลำหยง


                                        เตียวเจียวจึงว่า  เมืองลำหยงนั้นข้าวปลาอาหารก็บริบูรณ์    ผู้คนก็มั่งคั่ง
          ท่านอย่าเพิ่งดูหมิ่น   ขอให้ท่านมีหนังสือไปถึงโจโฉ   ให้โจโฉยกกองทัพมาตีด้านหน้า   เราจึงยกไปตีกระหนาบหลัง

          เห็นอ้วนสุดจะเสียแก่เราเป็นมั่นคง     ซุนเซ็กเห็นชอบด้วย  จึงให้ทหารถือหนังสือขึ้นไปเมืองฮูโต๋ตามคำเตียวเจียวว่า



                                                                                                                                จบตอนที่  ๑๕

                                    ลิโป้เห็นชอบด้วย   จึงแต่งหนังสือให้ตันเต๋งลอบไปหาหันเซียมเอียวฮอง
            ซึ่งไปตีเมืองแห้ฝือเมืองจุนสัว    แล้วแต่งให้ทหารถือหนังสือขึ้นไปเมืองฮูโต๋   แจ้งเนื้อความแก่โจโฉฉบับหนึ่ง
            ไปถึงเล่าปี่  ณ  เมืองอิจิ๋วฉบับหนึ่ง    ครั้นตันเต๋งได้หนังสือแล้วกับทหารสามคนไปเมืองแห้ฝือก่อน


                                    พอหันเซียมยกมาถึงเมืองแห้ฝือ   ตั้งค่ายอยู่นอกเมือง   ตันเต๋งก็เข้าไปหาหันเซียมในค่าย
            หันเซียมจึงถามตันเต๋งว่า   ท่านเป็นพวกของลิโป้เหตุไฉนจึงมาหาเรา     ตันเต๋งหัวเราะแล้วจึงตอบว่า

            เราเป็นข้าพระเจ้าเหี้ยนเต้   ทำไมท่านจึงเรียกเราว่าเป็นพวกลิโป้   ตัวเรากับท่านก็เหมือนกัน  

            ตัวท่านก็เป็นข้าทำราชการอยู่ในพระเจ้าเหี้ยนเต้    เมื่อครั้งพระเจ้าเหี้ยนเต้ทรงพระทุกข์ที่ด่านกวนต๋ง 

            ท่านก็ได้ช่วยให้พ้นจากทุกข์   ท่านก็ยังมีความชอบอยู่   เหมือนนกมีรังแล้ว   บัดนี้ท่านทิ้งรังเสีย

            มาอยู่ด้วยอ้วนสุดซึ่งเป็นคนขบถ   เราเห็นอ้วนสุดนั้นก็มิไว้ใจท่าน   นานไปท่านได้ความเดือดร้อน 

            ถ้าท่านคิดทำการเสียก่อน   จึงจะพ้นเงื้อมมืออ้วนสุด


                                    หันเซียมได้ยินตันเต๋งว่าก็คิดถึงความหลังก็ทอดใจใหญ่    แล้วจึงว่าทุกวันนี้เราก็คิดอยู่
            แต่ได้ถลำมาอยู่ด้วยอ้วนสุดแล้ว   ไม่รู้ที่จะทำประการใด   ท่านช่วยเราคิดอ่านด้วย     ตันเต๋งจึงเอาหนังสือ

            ของลิโป้นั้นให้หันเซียมดู     หันเซียมแจ้งในหนังสือนั้นแล้ว  จึงรับว่า  อย่าวิตกเลยเราจะไปคิดอ่านกับเอียวฮอง

            ท่านจงเอาเนื้อความไปบอกแก่ลิโป้เถิดว่า   เรารับธุระแล้ว   เมื่อลิโป้จะยกออกรบกับอ้วนสุดนั้น   ถ้าเห็นเพลิง

            ลุกขึ้นด้านใดก็ให้ลิโป้เข้าตีด้านนั้น   เราจะช่วยทำการให้สำเร็จ     ตันเต๋งมีความยินดีนักกระทำคำนับลาหันเซียม

            มาบอกเนื้อความแก่ลิโป้


                                    ลิโป้จึงจัดทหารสามหมื่นเศษ   แยกออกเป็นสี่กอง
            ให้โกซุ่นคุมทหารยกไปเมืองเสียวพ่าย   รบกับเกียวเสงกองหนึ่ง   ให้ตันก๋งยกไปเมืองกินโต๋รบกับตันกี๋กองหนึ่ง

            ให้เตียวเลี้ยวยกไปเมืองลองเอี๋ยรบกับลุยป๊กกองหนึ่ง   ให้ซงเหียนงุยซกยกไปเมืองเกียดเซ็กรบกับตันหลันกองหนึ่ง

            ตัวลิโป้จัดแจงทหารที่มีฝีมือยกออกตั้งค่ายอยู่นอกเมืองทางไกลสามร้อยเส้น

            ครั้นเตียวหุนยกมาถึงค่ายลิโป้   จึงให้ทหารเข้าไปเรียกลิโป้ชวนออกมารบ


                                        ฝ่ายลิโป้คิดเกรงว่า   กองทัพซึ่งเกณฑ์ไปรั้งไว้ทั้งสี่หัวเมืองนั้นก็จะยังมิถึง

                             กลัวทหารเตียวหุนจะยกมากัน   แล้วก็จะยังมิได้เห็นสำคัญซึ่งหันเซียมเอียวฮองสัญญา

                                                     ลิโป้จึงให้เลื่อนทัพมาตั้งอยู่ใกล้เมืองทางสามร้อยเส้น

                                                             เตียวหุนก็ยกตามมาตั้งค่ายประชิดลิโป้อยู่


                                    ฝ่ายหันเซียมรับคำตันเต๋งแล้ว   จึงไปปรึกษากับเอียวฮอง
            แล้วก็ชวนกันกลับมาหาเตียวหุน  ณ  ค่าย     ครั้นเวลาสองยามหันเซียมเอียวฮองจึงให้ทหารเอาเพลิงเผาค่ายขึ้น

            ลิโป้เห็นสำคัญดังนั้น  ก็ยกเข้าปล้นค่ายเตียวหุนแตก   ทหารล้มตายเป็นอันมาก 

            เตียวหุนก็ขึ้นม้าฝ่าทหารหนีออกจากค่าย     ลิโป้ก็ยกทหารไล่ตามเตียวหุนไป

            พอกิเหลงซึ่งเป็นทัพหนุนเตียวหุนนั้นยกมาทัน   ก็ขับม้าเข้ารบกับลิโป้   ยังมิทันแพ้ชนะกัน 

            พอเห็นหันเซียมเอียวฮองยกตามทัน   จึงรบกระหนาบกิเหลงเข้า    กิเหลงก็ควบม้าหนี 

            ลิโป้จึงยกทหารตามไป   ถึงเชิงเขาแห่งหนึ่งที่กองทัพอ้วนสุดตั้งอยู่


                                    ลิโป้แลเข้าไปในค่าย   เห็นปักธงมังกรหงส์  เป็นเครื่องมือสำหรับทัพกษัตริย์
            แล้วเห็นอ้วนสุดใส่เสื้อพื้นทองถือกระบี่สองมือ   ยืนขี่ม้ากั้นสัปทนทองอยู่ในค่าย  

            ลิโป้จึงควบม้าขึ้นไปบนเนินเขาหน้าค่าย     อ้วนสุดเอากระบี่ชี้ออกมาแล้วร้องด่าว่า   ตัวมึงเป็นคนชาติต่ำ 

            มาบังอาจคิดขบถจะสู้กันกับกูผู้เป็นเจ้าดังนี้เห็นมิควร


                                    ลิโป้ขัดใจนัก   จึงขับม้ารำทวนเข้าไปรบกับอ้วนสุดๆ จึงให้โลหองออกสู้รบกับลิโป้
            รบกันได้สามเพลง   ลิโป้เอาทวนแทงถูกโลหองๆ ก็ควบม้าหนีเข้าค่าย    ลิโป้จึงขับทหารไล่ฆ่าฟันเข้าไปในค่าย

            อ้วนสุดมิทันจะรับรองก็แตกหนีออกจากค่าย     ลิโป้เก็บเอาสิ่งของในค่ายได้เป็นอันมากแล้วก็ยกตามอ้วนสุดไป


                                                     ฝ่ายอ้วนสุดขับม้าไปไกลค่ายประมาณสามสิบเส้น

                                                         พบกองทัพกวนอูซึ่งเล่าปี่ใช้ให้ยกมาช่วยลิโป้

                                กวนอูจึงร้องด่าอ้วนสุดว่า   อ้ายขบถมึงตั้งตัวเป็นเจ้า   แล้วมึงจะหนีไปไหน

                                อ้วนสุดโกรธจะเข้ารบกับกวนอู    พอได้ยินเสียงทหารลิโป้โห่กระชั้นหลังมา

                                                                 อ้วนสุดก็ควบม้าไปเมืองลำหยง

                       ลิโป้  กวนอู  หันเซียม  เอียวฮอง   ก็ชวนกันกลับมาช่วยทหารซึ่งให้ยกไปทั้งสี่หัวเมืองนั้น

                                    ครั้นอยู่มาอ้วนสุดรู้ว่าลิโป้คิดกลับกลาย   จับตัวหันอิ้นส่งขึ้นไปให้โจโฉ
            แล้วฆ่าทหารซึ่งอ้วนสุดใช้ให้ไปเตือนนั้นเสีย    อ้วนสุดโกรธจะยกไปรบลิโป้   จึงให้เตียวหุนเป็นแม่ทัพ

            คุมทหารยี่สิบหมื่น     ให้เตียวเสงกับตันกี๋เป็นกองหน้า   ให้ตันหลันเป็นกองขวา   ลุยป๊กเป็นกองซ้าย
            ให้เอียวฮองกับหันเซียมเป็นกองหลัง   ยกไปตีเมืองชีจิ๋ว    แล้วให้มีหนังสือไปถึงกิมเซี่ยง  ณ  เมืองยวนจิ๋ว
            ซึ่งเป็นเมืองขึ้นแก่อ้วนสุดว่า   ให้กิมเซี่ยงจัดเสบียงอาหารให้แก่กองทัพซึ่งยกไปตีเมืองชีจิ๋วอย่าให้ขัดสน
            ถ้ากองทัพขัดสนด้วยเสบียงเราจะตัดศีรษะกิมเซี่ยงเสีย    แล้วแต่งให้กิเหลงเป็นทัพหนุนยกตามไปอีก
            แล้วยังมิไว้ใจจึงให้โลหองเลียงก๋องงักจิวยกตามไปตรวจตรากองทัพทั้งปวง    ให้เร่งรัดเข้าทำการให้พร้อม
            แล้วอ้วนสุดจึงคุมทหารสามหมื่นยกไปต่อภายหลัง


                                                                 ฝ่ายเตียวหุนครั้นจะไปใกล้เมืองชีจิ๋ว   จึงเกณฑ์กันแยกออกเป็นเจ็ดกอง
                                        ให้เตียวเสงไปตีเมืองเสียวพ่าย   ให้ตันกี๋ไปตีเมืองกินโต๋   ให้ลุยป๊กไปตีเมืองลองเอี๋ย 

                                        ให้ตันหลันไปตีเมืองเกียดเซ็ก    ให้หันเซียมไปตีเมืองแห้ฝือ   ให้เอียวฮองไปตีเมืองจุนสัว 

                                        ตัวเตียวหุนนั้นไปตีเมืองชีจิ๋ว     แล้วก็แยกกันออกทั้งเจ็ดทาง   เดินทางวันละห้าร้อยเส้น


                                    ฝ่ายลิโป้รู้จึงให้หาตันก๋งตันกุ๋ยตันเต๋ง   กับนายทหารทั้งปวงมาปรึกษาว่า
            บัดนี้อ้วนสุดยกทัพมาใหญ่หลวงนัก   แล้วก็แยกกันไปตีเมืองขึ้นเราทุกหัวเมือง   เราจะคิดประการใด
            ตันก๋งจึงว่า  เกิดเหตุใหญ่ทั้งนี้ก็เพราะตันกุ๋ยตันเต๋งสองคนพ่อลูกห้ามมิให้ท่านยกลูกสาวให้แก่บุตรอ้วนสุด
            แล้วคิดอ่านขึ้นไปหาโจโฉๆ จึงให้ตั้งตันเต๋งเป็นขุนนาง   ขอให้ท่านจับตัวตันกุ๋ยกับตันเต๋งตัดศีรษะส่งให้อ้วนสุด
            แล้วแจ้งเนื้อความทั้งปวงให้อ้วนสุดสิ้นสงสัย   เห็นอ้วนสุดก็จะเลิกทัพไป     ลิโป้เห็นชอบด้วย
            จึงสั่งทหารให้เอาตันกุ๋ยตันเต๋งไปฆ่าเสีย


                                    ตันเต๋งได้ยินก็หัวเราะ   แล้วจึงว่าแก่ลิโป้ว่า   ท่านนี้แต่แรกข้าพเจ้าเห็นว่าจะมีปัญญา
            มาบัดนี้เห็นความคิดท่านนั้นอ่อนนัก   จะกลัวอันใดกับกองทัพอ้วนสุดเจ็ดกองเท่านี้
            อุปมาเหมือนหญ้าเจ็ดกำอันใกล้ปากโค   ถ้าจะคิดทำการ   เห็นกองทัพอ้วนสุดนั้นจะไม่พอความคิดเสียอีก
            ลิโป้จึงตอบว่า   ถ้าท่านรับอาสาจะสู้กับอ้วนสุดได้   เราก็จะยกโทษเสียทั้งสองคนพ่อลูก


                                    ตันกุ๋ยจึงว่า  แม้ท่านฟังคำข้าพเจ้าๆ จะประกันเมืองชีจิ๋วไว้มิให้มีอันตรายเลย
            ลิโป้จึงถามว่า  ความคิดของท่านจะทำประการใด     ตันกุ๋ยจึงว่าทหารอ้วนสุดมากก็จริง 

            แต่เป็นคนสำส่อนไม่ชำนาญในการสงคราม   แล้วอ้วนสุดก็ไม่สู้ไว้ใจ     ทหารในเมืองเราแต่ล้วนไว้ใจได้ 

            แม้ยกออกไปรบกับอ้วนสุด   เห็นทหารข้างเราจะมีชัยชนะ      แลความคิดของข้าพเจ้าที่จะรักษาเมืองชีจิ๋ว

            แลจะต่อสู้กับอ้วนสุดนั้นก็ยังมีอยู่       ลิโป้จึงถามว่ากลอุบายของท่านคิดไว้ประการใด


                                    ตันกุ๋ยจึงว่า   หันเซียมเอียวฮองสองคนนี้    เดิมทำราชการอยู่ในพระเจ้าเหี้ยนเต้
            ครั้นโจโฉกระทำเบียดเบียนมิได้มีที่อาศัยจึงหนีมาพึ่งอยู่ด้วยอ้วนสุดๆ ก็มิได้เลี้ยงดูให้ถึงขนาด
            ข้าพเจ้าเห็นว่าหันเซียมกับเอียวฮองจะมิเป็นใจทำราชการด้วยอ้วนสุด    ขอให้ท่านมีหนังสือลับ

            ไปถึงหันเซียมเอียวฮองว่า   เมื่อท่านกับอ้วนสุดจะออกรบกันนั้น   ให้หันเซียมเอียวฮองคิดอ่านเป็นไส้ศึกขึ้น

            แล้วให้ท่านมีหนังสือไปถึงเล่าปี่   ให้เล่าปี่กวนอูเตียวหุยยกทหารมาช่วยตีกระหนาบหลังอ้วนสุด 

            เห็นอ้วนสุดก็จะเสียแก่เรา

                                                                                                           Small Tip :    ทำดีก็คือดวงดี

                  ฝ่ายเล่าปี่จึงว่าแก่เตียวหุยว่า   เกิดเหตุทั้งนี้เพราะตัวไปตีชิงเอาม้าลิโป้มา   บัดนี้ตัวเอาม้าไปซ่อนไว้แห่งใด

                  เตียวหุยจึงบอกว่า  เอาไปซ่อนไว้  ณ  วัดก๊กอี้บนเนินเขา      เล่าปี่จึงให้ทหารออกไปขอขมาลิโป้ 

                  ว่าเดิมนั้นมิได้รู้จึงไม่รับ   บัดนี้จริงอยู่แล้ว  ข้าพเจ้าจะเอาม้ามาคืนให้   ท่านอย่าได้พยาบาทเลย

                  จะได้เห็นหน้ากันสืบไป     ลิโป้ก็คลายโกรธ  จึงว่าซึ่งเล่าปี่ให้มาขมาเรานี้   เราก็ยอมตามคำแล้ว

                  ตันก๋งจึงว่า  ได้ทีแล้วท่านจะรั้งรออยู่จะไม่กำจัดเล่าปี่เสียให้ได้   นานไปเล่าปี่ก็จะเป็นศัตรูทำอันตรายแก่ท่าน

                  ลิโป้เห็นชอบด้วย  ก็ยกทหารเข้าตีเมืองเสียวพ่าย


                                                เล่าปี่เห็นจะต้านทานมิได้   จึงปรึกษาด้วยบิต๊กกับซุนเขียนว่า   ครั้งนี้ลิโป้มีกำลังเป็นอันมาก

           ท่านจะคิดประการใด    ซุนเขียนจึงว่า  โจโฉมีน้ำใจพยาบาทลิโป้อยู่   เราจะรบฝ่าหนีออกไป  ณ  เมืองฮูโต๋

           แล้วจะขอทหารโจโฉยกกลับมารบกับลิโป้     เล่าปี่เห็นชอบด้วย  จึงว่าผู้ใดจะอาสาตีฝ่าออกไป    เตียวหุยก็รับอาสา

           เล่าปี่จึงจัดแจงทหารให้เตียวหุยเป็นกองหน้า   ตัวเล่าปี่คุมครอบครัวเป็นกองกลาง   กวนอูคุมทหารเป็นกองหลัง

           ครั้นเวลาสามยามเดือนสว่าง  เล่าปี่กวนอูเตียวหุยก็ยกทหารเปิดประตูเมืองรบป้องกันฝ่าออกไปข้างทิศเหนือ


                                     ฝ่ายซงเหียนงุยซกซึ่งคุมทหารอยู่ฝ่ายทิศเหนือ   เห็นก็ยกทหารเข้ารบด้วยเตียวหุยเป็นสามารถ

           เตียวหุยกับเล่าปี่ก็ออกไปได้    เตียวเลี้ยวเห็นกวนอูยกมาเป็นกองหลัง  ก็ขับทหารเข้าตามตีท้าย

           กวนอูขับม้ารบป้องกันออกมาได้พร้อมกันกับเล่าปี่เตียวหุย   ก็ยกไปเมืองฮูโต๋   ลิโป้รู้ว่าเล่าปี่หนีไปก็มิได้ติดตาม

           จึงพาทหารทั้งปวงเข้าไปในเมืองเสียวพ่าย   เกลี้ยกล่อมให้ราษฎรเป็นปรกติ 

           แล้วตั้งให้โกซุ่นอยู่รักษาเมืองเสียวพ่าย   ลิโป้นั้นก็ยกกลับไปเมืองชีจิ๋ว


                                                ฝ่ายเล่าปี่ครั้นยกมาถึงเมืองฮูโต๋จึงตั้งอยู่นอกเมือง   แล้วให้ซุนเขียนเข้าไปบอกแก่โจโฉว่า

          บัดนี้ลิโป้ยกมาตีเมืองเสียวพ่าย   ข้าพเจ้าเล่าปี่แตกหนีมา   จะขอพึ่งอยู่ด้วยท่าน    โจโฉก็มีความยินดีจึงว่า

          เล่าปี่นี้อุปมาเหมือนแซ่เดียวกับเรา   แล้วก็แต่งทหารให้ออกไปรับเล่าปี่เข้ามาในเมือง  

          เล่าปี่จึงให้กวนอูเตียวหุยอยู่รักษาครอบครัวแลทหารทั้งปวง   แล้วพาซุนเขียนกับบิต๊กเข้าไป 

          โจโฉออกมารับถ้อยทีถ้อยคำนับ   จึงเชิญเล่าปี่ให้นั่งที่สมควร   เล่าปี่จึงเล่าเนื้อความแต่หลังจนลิโป้ยกมาตี

          เมืองเสียวพ่ายให้ฟังทุกประการ    โจโฉจึงว่า  ลิโป้นั้นเป็นคนหยาบช้ามิได้รู้จักคุณท่านผู้มีคุณ

          ครั้งนี้ท่านได้มาถึงเราแล้ว   อย่าได้เป็นทุกข์เลยเราจะช่วยท่านๆ กับเราจะยกไปตีเมืองชีจิ๋วกำจัดลิโป้เสียให้ได้

          เล่าปี่จึงว่าท่านว่าทั้งนี้คุณหาที่สุดมิได้    โจโฉจึงให้แต่งโต๊ะเชิญให้เล่าปี่กิน

          แล้วเล่าปี่ก็ลาโจโฉกลับออกไปยังกองทัพ


                                          ซุนฮกจึงว่าแก่โจโฉว่า  เล่าปี่เป็นคนมีสติปัญญา   เห็นจะคบไว้มิได้   นานไปจะเป็นอันตราย

         บัดนี้เล่าปี่มาถึงเงื้อมมือเราจะฆ่าเสีย    โจโฉไม่เห็นด้วยก็นิ่งอยู่    ซุนฮกก็ลาไป

         พอกุยแกเข้าไปหาโจโฉๆ จึงเล่าเนื้อความให้กุยแกฟังตามซึ่งซุนฮกว่านั้น     กุยแกจึงว่า  ซึ่งซุนฮกว่านั้นไม่ชอบ

         ทุกวันนี้ท่านคิดการใหญ่   จะหาผู้มีสติปัญญาคิดการด้วย   เล่าปี่เป็นคนมีสติปัญญา  หนีร้อนมาพึ่งเย็น

         ถ้าท่านฟังคำซุนฮกฆ่าเล่าปี่เสีย   คนทั้งปวงซึ่งหมายใจจะมาอยู่ด้วยท่านนั้นก็คิดจะถอยหลังกลับใจไป

         อาณาประชาราษฎรทั้งปวงก็จะครหานินทาเป็นที่สงสัย  ขอท่านคิดดูจงควร 

         โจโฉเห็นชอบด้วยจึงว่า  ท่านว่านี้ต้องความคิดเราทุกประการ    ครั้นเวลาเช้าโจโฉเข้าไปเฝ้าพระเจ้าเหี้ยนเต้ 

         จึงกราบทูลว่าจะขอตั้งเล่าปี่เป็นเจ้าเมืองอิจิ๋ว   พระเจ้าเหี้ยนเต้ก็โปรดให้    โจโฉก็ลากลับออกมาที่อยู่


                                                เทียหยกจึงว่าแก่โจโฉว่า  เล่าปี่มีสติปัญญา   ซึ่งจะเป็นผู้น้อยอยู่ในบังคับผู้ใดนั้นหามิได้

         นานไปเห็นจะเอาใจออกหากท่านๆ จงจับเอาตัวเล่าปี่ฆ่าเสียจึงจะควร    โจโฉจึงว่าบัดนี้เราคิดเอาใจคนอยู่ 

         เล่าปี่เป็นคนมีสติปัญญา   เราจะฆ่าเสียนั้นคนทั้งปวงรู้ไปก็จะเสียใจ   เนื้อความทั้งนี้เราก็ได้ปรึกษากับกุยแกมาแล้ว

         แลท่านมาว่าทั้งนี้เห็นไม่ชอบ   พอเล่าปี่เข้ามาหาโจโฉๆ จึงจัดทหารสามพันให้แก่เล่าปี่    แล้วโจโฉจึงว่า

         เรากราบทูลพระเจ้าเหี้ยนเต้ตั้งท่านเป็นเจ้าเมืองอิจิ๋ว   ท่านไปอยู่เมืองอิจิ๋วแล้วจึงยกไปตีเมืองเสียวพ่าย 

         แล้วตั้งเกลี้ยกล่อมผู้คนไว้จะได้เป็นกำลังไปทำการกำจัดลิโป้  ณ  เมืองชีจิ๋ว 

         เล่าปี่ก็รับคำโจโฉกระทำคำนับ   แล้วลาโจโฉไปตั้งอยู่  ณ  เมืองอิจิ๋ว

                                                ตันกุ๋ยบิดาตันเต๋งซึ่งเป็นคนผู้ใหญ่   ป่วยนอนอยู่ในเรือน   ได้ยินเสียงกลองม้าล่ออึงมา

          จึงถามคนใช้ๆ บอกว่าลิโป้ยกลูกสาวให้บุตรอ้วนสุด   ตันกุ๋ยพิเคราะห์ดูก็แจ้งในกลอ้วนสุด   ตันกุ๋ยจึงคิดว่า

          แม้เรานิ่งเสียบัดนี้   เล่าปี่จะเป็นอันตรายมั่นคง    ตันกุ๋ยจึงแต่งตัวโพกผ้าขาวทำอาการเป็นประหนึ่งจะไปเยือนศพ

          แล้วก็เข้าหาลิโป้ๆ เห็นตันกุ๋ยมาผิดประหลาดหน้าตาโศกเศร้า   จึงถามว่าท่านมาไย  

          ตันกุ๋ยตอบว่าข้าได้ยินเสียงครึกโครม   คิดว่าเขาประโคมศพท่าน   จึงมาหวังจะเยือนศพท่าน 

          ลิโป้ตกใจจึงซักถามตันกุ๋ยว่า   ซึ่งท่านเจรจานี้เราเห็นประหลาดนัก  หรือใครบอกเล่าว่าเราตาย     ตันกุ๋ยจึงว่า

          แต่ก่อนท่านรับสิ่งของเป็นสินบนของอ้วนสุด   แล้วภายหลังท่านก็ยกไปช่วยเล่าปี่   ครั้นมาบัดนี้ได้ยินว่าท่าน

          ยกลูกสาวให้แก่บุตรอ้วนสุด   เมื่อท่านกับอ้วนสุดเป็นเกี่ยวดองกันแล้ว   อ้วนสุดก็จะยกไปตีเมืองเสียวพ่าย

          ท่านจะไปช่วยเล่าปี่ก็มิได้   เมื่อเมืองเสียวพ่ายเสียแก่อ้วนสุดแล้ว   เห็นว่าเมืองชีจิ๋วจะไม่เป็นสุข 

          อ้วนสุดจะได้เบียดเบียนยืมทหารแลเสบียง   ท่านจะเสียอ้วนสุดมิได้   ราษฎรทั้งปวงก็จะได้ความเดือดร้อน 

          เห็นท่านกับอ้วนสุดก็จะผิดใจกันเป็นมั่นคง    ประการหนึ่งอ้วนสุดคิดกบฏต่อพระเจ้าเหี้ยนเต้   หัวเมืองทั้งปวง

          ก็ย่อมแจ้งอยู่สิ้น   แลท่านจะมาคิดกับอ้วนสุดดังนี้   คนทั้งหลายก็จะพลอยเป็นศัตรูท่าน   ลิโป้เห็นจริงด้วย 

          จึงว่าแก่ตันกุ๋ยว่า  เราทำการครั้งนี้เพราะฟังคำตันก๋งจึงเสียการ


                                                                    ลิโป้จึงให้เตียวเลี้ยวคุมทหารติดตามไป

                                                              ชิงเอาลูกสาวกับตัวหันอิ้นมาแล้วให้จำหันอิ้นไว้

                                                ลิโป้จึงให้หนังสือไปถึงอ้วนสุดว่า  เรายังจัดแจงสิ่งของทั้งปวงอยู่

                                                                ถ้าสำเร็จแล้วเมื่อใดเราจึงจะส่งลูกสาวไปให้


                           ตันกุ๋ยจึงว่าแก่ลิโป้ว่า  ท่านจงส่งตัวหันอิ้นไปให้โจโฉ  ณ  เมืองฮูโต๋จะได้มีความชอบแก่ท่าน

         ลิโป้ยังมิได้ว่าประการใด    พอทหารเอาเนื้อความมาบอกว่า  บัดนี้เล่าปี่ให้เกลี้ยกล่อมซ่องสุมทหารได้เป็นอันมาก

     จะคิดประการใดมิได้รู้    ลิโป้จึงว่าซึ่งจะแคลงเล่าปี่มิได้   ด้วยธรรมดาทหารก็จำคิดอ่านจัดแจงไว้จะได้ป้องกันรักษาตัว

                              ฝ่ายกิเหลงยกมาถึงเมืองเสียวพ่าย   จึงตั้งค่ายอยู่ฝ่ายทิศใต้   เล่าปี่มีทหารอยู่ในเมืองประมาณห้าพัน

       จึงยกทหารออกตั้งค่ายรับกิเหลงอยู่นอกกำแพง     ครั้นกิเหลงรู้ว่าลิโป้ยกมาช่วยเล่าปี่   จึงให้ทหารไปหาลิโป้ว่า

       เดิมท่านรับคำนายเราว่าไม่ช่วยเล่าปี่แล้ว   เหตุไฉนท่านจึงยกกลับมาเล่า     ลิโป้ได้ฟังดังนั้นก็หัวเราะแล้วตอบว่า

       เราจะคิดอ่านให้อ้วนสุดกับเล่าปี่มิให้พยาบาทต่อกัน   ตัวกลับไปบอกกิเหลงมาหาเรา   ทหารก็ลาลิโป้ไปบอกกิเหลง


                                                ฝ่ายลิโป้ก็ให้ทหารไปหาเล่าปี่   กวนอูเตียวหุยจึงว่า  ลิโป้กับอ้วนสุดคบคิดกันมาแต่ก่อน

            เกลือกให้หาไปจะทำอันตรายเรา    เล่าปี่จึงว่าเรามีคุณต่อลิโป้อยู่  เห็นลิโป้จะไม่คิดร้ายต่อเรา   

            แล้วเล่าปี่ก็ขึ้นม้าไปหาลิโป้   กวนอูเตียวหุยก็ตามไปด้วย    ครั้นเล่าปี่มาถึงค่าย  ลิโป้ก็ออกไปรับเล่าปี่   

            ลิโป้จึงว่าครั้งนี้เราจะช่วยท่านให้พ้นจากอันตราย   นานไปท่านอย่าลืมคุณเรา    แล้วลิโป้ก็จูงมือเล่าปี่

            เข้าไปนั่งในที่อันเดียวกัน    กวนอูเตียวหุยก็ถือกระบี่ยืนอยู่ข้างหลังเล่าปี่   พอคนมาบอกลิโป้ว่ากิเหลงมาแล้ว

            เล่าปี่ตกใจสะดุ้งกลัวลิโป้จะทำร้าย   ลิโป้เห็นดังนั้นจึงว่าท่านอย่ากลัวเลย  เราให้หามาบัดนี้จะให้ดีกันทั้งสองฝ่าย

            เล่าปี่ก็ยังไม่สิ้นสงสัย


                                                ฝ่ายกิเหลงเดินเข้าไป  เห็นลิโป้กับเล่าปี่นั่งอยู่ด้วยกันก็ตกใจ   ถอยหลังจะกลับไปหาทหาร

            ลิโป้ห้ามไว้  เมื่อลิโป้แลเห็นกิเหลงก็ลุกออกมาจะจูงมือกิเหลงเข้าไปให้นั่งเก้าอี้    กิเหลงจึงว่าแก่ลิโป้ว่า 

            ท่านคิดทำการทั้งนี้จะฆ่าเราเสียหรือๆ จะฆ่าอ้ายเล่าปี่หูยาว    ลิโป้ว่าเรามิได้คิดร้ายแก่ท่านทั้งสองข้าง  

            แต่เล่าปี่กับเราเหมือนพี่กับน้อง   บัดนี้ท่านจะมาทำอันตรายแก่เล่าปี่เราจึงยกมาช่วย     กิเหลงตอบว่า 

            ถ้าดังนั้นท่านจำจะฆ่าเราเสียก่อนเล่าปี่จึงจะได้ความสุข     ลิโป้จึงว่า  เราคิดจะให้ท่านทั้งสองเป็นมิตรต่อกัน 

            มิให้ไพร่พลได้ความลำบาก    แล้วลิโป้ก็จูงมือกิเหลงให้นั่งด้วยกันกับเล่าปี่    ลิโป้เข้าไปนั่งกลางชวนกันกินสุรา

            แล้วจึงว่าท่านทั้งสองเห็นแก่หน้าเราอย่าได้คิดพยาบาทกันเลย    เล่าปี่ก็นิ่งอยู่    กิเหลงจึงว่า  ตัวเราอ้วนสุด

            ผู้เป็นนายใช้ให้ยกทหารมาจับตัวเล่าปี่   แลเราจะกลับไปนั้นเห็นไม่พ้นความผิด


                                                เตียวหุยโกรธถอดกระบี่ออก   แล้วร้องตวาดว่า  ท่านอย่าดูหมิ่นเราๆ มิใช่เด็ก  

            แต่โจรโพกผ้าเหลืองครั้งนั้นยังมิอาจดูถูกพี่น้องเรา    กวนอูเห็นเตียวหุยจะกระทำวุ่นวายจึงห้ามว่า 

            เราคอยฟังคารมลิโป้ดูก่อนจะว่าเป็นประการใด   เมื่อไม่ตกลงกันแล้วเราจะคิดต่อภายหลัง   ลิโป้เห็นดังนั้นจึงว่า

            เราให้เชิญท่านทั้งสองมาบัดนี้  จะว่าให้ดีกันทั้งสองฝ่าย    ฝ่ายกิเหลงนั้นเขาก็นิ่งอยู่  แต่เตียวหุยทำหยาบช้า 

            มิได้คิดแก่หน้าเราผู้เป็นใหญ่    แล้วลิโป้ทำเป็นโกรธจับเอาทวนขึ้นถือไว้    เล่าปี่กิเหลงเห็นดังนั้นก็ตกใจ

            คิดว่าลิโป้จะทำร้าย   ลิโป้จึงให้ทหารเอาทวนไปปักไว้ไกลประมาณห้าเส้น  

            แล้วว่าเราจะเสี่ยงให้ประจักษ์แก่เทพดาทั้งหลาย   แม้นยิงเกาทัณฑ์ไปมิได้ถูกปลายทวน  

            จงทำสงครามกันตามความคิดเถิด   ถ้าเรายิงถูกท่านทั้งสองจงเลิกทัพกลับไปตามคำเราว่า  

            แม้ผู้ใดมิฟังเราๆ ก็จะทำสงครามด้วยผู้นั้น 

                                                                                  ตอนที่  ๑๔

                                       ฝ่ายเงียมแปะฮอแปลงตัวเป็นโจรป่า    คุมพรรคพวกยกไปตำบลอิข้องเที่ยวเป็นโจรอยู่ 

        เลงโฉชาวบ้านอิข้อง  ก็คุมเอาราษฏรชาวบ้านยกออกตีเงียมแปะฮอๆ หนีข้ามฟากไปตั้งอยู่ตำบลไซสิน 

        จะไปเมืองห้อยเข


                                   ฝ่ายซุนเซ็กยกตามมาถึงที่ตำบลอิข้อง      เลงโฉรู้ก็พาเอาลูกชายสองคนออกมาหาซุนเซ็ก 

                                   แล้วบอกว่าเงียมแปะฮอหนีไปทางเมืองห้อยเข       ซุนเซ็กจึงตั้งเลงโฉเป็นนายทหารรอง  

                                   แล้วก็รีบยกทัพไปตามเงียมแปะฮอทันกันเข้าที่ตำบลไซสิน      

                                   เทียเภาก็ขับทหารเข้าตีทัพเงียมแปะฮอๆ แตกหนีไปเมืองห้อยเข


             ฝ่ายอ่องหลองเจ้าเมืองรู้ว่าเงียมแปะฮอแตกมา   จึงให้จัดแจงทหารจะยกออกมาช่วยเงียมแปะฮอ

             งีห้วนชาวเมืองอีเหี้ยวซึ่งเป็นที่ปรึกษา  จึงว่าซุนเซ็กเป็นคนมีฝีมือ   แล้วก็ตั้งอยู่ในความสัตย์  

             เงียมแปะฮอเป็นคนหยาบช้า   ซึ่งท่านจะไปช่วยเงียมแปะฮอนั้นเห็นไม่ควร  

             ขอให้ท่านคิดอ่านจับตัวเงียมแปะฮอส่งให้แก่ซุนเซ็ก      อ่องหลองโกรธตวาดเอางีห้วนๆ จนใจก็นิ่งอยู่    

             อ่องหลองจึงยกทหารออกมาหาเงียมแปะฮอ   แล้วพากันไปตั้งอยู่ริมทุ่งริมเชิงเขาคอยรับซุนเซ็ก

                                                         ฝ่ายเล่าอิ้วเสียทหารแลรี้พลเป็นอันมาก   ก็พาฉกหยงหนีไปอยู่เมืองอิเจี๋ยง  

                       ซุนเซ็กก็ยกกลับมาล้อมค่ายซีเหลไว้   แล้วร้องเรียกซีเหลว่าให้ยกมาหาเรา     

                       ซีเหลจึงขึ้นไปยืนบนสนามเพลาะ   เอาเกาทัณฑ์ยิงถูกเข่าซ้ายซุนเซ็กๆ พลัดตกม้า  

                       ทหารวิ่งเข้ารับพาเอาไปค่าย   ก็ชวนกันรักษาซุนเซ็กอยู่หลายวันจึงหาย  

                       ซุนเซ็กจึงคิดอุบายให้ทหารถอยค่ายเสีย   แล้วให้ทำเป็นร้องไห้ว่าซุนเซ็กถูกเกาทัณฑ์ตาย 

                        ครั้นเวลาค่ำซุนเซ็กจึงแยกทหารออกซุ่มไว้เป็นสี่กอง   ซีเหลมิได้รู้กลสำคัญว่าจริง  

                        เวลาดึกก็พาเตียวเอ๋งตันเหงกับทหารทั้งปวงยกออกมาจะจับทหารซุนเซ็ก 

                        ฝ่ายไทสูจู้เสียใจนัก   ครั้นจะยกออกรบกับซุนเซ็ก  ทหารก็น้อยประมาณพันเศษ 

                        แล้วก็ไม่สันทัดในการรบ  แต่ล้วนชาวบ้านนอก      ไทสูจู้จึงเปิดประตูหนีออกจากเมือง    

                        ทหาร ซุนเซ็กรุมเข้ารบ  แลแกล้งแหวกให้ไทสูจู้หนีไปตามทางซึ่งคิดทำการไว้นั้น     

                        ไทสูจู้ก็พลัดทหารควบม้าหนีไป   ม้านั้นพานเชือกซึ่งทหารซุนเซ็กขึงขวางทางไว้  ม้านั้นก็ล้มลง 

                        ทหารซึ่งซุ่มอยู่ก็ออกจับไทสูจู้มัดมาให้ซุนเซ็กๆ เห็นก็วิ่งออกมาแก้ไทสูจู้เสียแล้วจูงมือมานั่งจึงว่า  

                        เล่าอิ้วเลี้ยงท่านมิได้ถึงขนาด   ถ้าท่านสมัครทำราชการด้วยเราๆ จะเลี้ยงท่านให้ดีกว่าเล่าอิ้วอีก 

                        ไทสูจู้ได้ยินซุนเซ็กว่าดังนั้นยินดีนัก   จึงคิดว่าซุนเซ็กมิได้มีพยาบาท  

                        จึงว่าข้าพเจ้าจะสมัครทำราชการด้วยท่านสืบไป

                                                  ซุนเซ็กจับเอามือไทสูจู้แล้วหัวเราะว่า  

           เมื่อครั้งเรารบกับท่านที่ตำบลสินเต๋งนั้น   ถ้าท่านจับเราได้จะฆ่าเราหรือไม่      ไทสูจู้จึงตอบว่าๆ ไม่ถูก 

           แล้วซุนเซ็กกับไทสูจู้ก็ชวนกันหัวเราะ    ซุนเซ็กจึงให้แต่งโต๊ะเลี้ยงทหารทั้งปวง    ซุนเซ็กกับไทสูจู้ก็กินพร้อมกัน  

           ไทสูจู้จึงว่าสมัครพรรคพวกของเล่าอิ้วยังพลัดพรายกันอยู่   ข้าพเจ้าคิดว่าจะลาท่านไปเกลี้ยกล่อมมาไว้

           จะได้เป็นกำลังท่าน  เกรงท่านจะไม่เชื่อ     ซุนเซ็กจึงว่าเราก็เชื่ออยู่  แต่ท่านเร่งไปพรุ่งนี้เวลาตะวันเที่ยง 

           กลับมาให้ถึงเราๆ จะคอยท่าน      ไทสูจู้รับคำซุนเซ็กทำคำนับแล้วก็ลาไป

                                                   ฝ่ายที่ปรึกษาทั้งปวงจึงว่าแก่ซุนเซ็กว่า   ท่านปล่อยไทสูจู้เสียดังนี้ที่ไหนจะกลับมา  

           ซุนเซ็กตอบว่าไทสูจู้เป็นคนดีมีความสัตย์   รับคำเราแล้วที่จะไม่กลับมานั้นเราไม่เห็นด้วย  

           ที่ปรึกษาทั้งปวงก็ยังไม่สิ้นสงสัย   หากเกรงซุนเซ็กก็นิ่งอยู่    

           ครั้นเวลาเช้าจึงชวนกันเอาไม้ไปปักไว้หน้าค่ายคอยจะจับเท็จไทสูจู้ๆ ครั้นถึงกำหนดพอเงาตรง  

           ไทสูจู้ก็พาคนมาถึงค่ายประมาณพันเศษ      ทหารทั้งปวงเห็นไทสูจู้มาสมคำซุนเซ็กว่า 

           ก็ชวนกันสรรเสริญซุนเซ็กว่ามีปัญญารู้จักน้ำใจคน

                                                                                  Small Tip :   การตัดสินใจ   ย่อมไม่ถูกทั้ง 100 %
                                                                                  แต่ก็ไม่มีทางผิด 100 %  เช่นกัน