Mon, July 27th, 2009

                                                               On This Day:

      432: St Celestine I ends his reign as Catholic Pope

    1501: Copernicus is formally installed as the canon of Frauenberg Cathedral

    1586: Sir Walter Raleigh brings the first tobacco to England from Virginia

    1836: The city of Adelaide is founded in South Australia

    1862: The steamship “Golden Gate” burns & sinks off the west coast of Mexico

    1866: Cyrus W. Field succeeds in laying the first Atlantic telegraph cable (1,686 miles long)

    1890: Dutch artist Vincent Van Gogh sets out, with his easel and painting materials,

                    into the fields near Auvers France where he uses a revolver to shoot himself in the chest

                    (he died 1-1/2 days later at age 47)

    1909: Orville Wright test flies the first U.S. Army airplane for 1 hour and 12 minutes

    1940: Bugs Bunny makes his debut in the Warner Bros. animated cartoon “A Wild Hare”

    1940: Billboard magazine starts publishing bestseller charts

    1941: Japanese forces land in Indo-China

    1944: The U.S. regains possession of Guam from Japanese

    1953: The Armistice is signed at Panmunjom, ending the three years of fighting the Korean War

    1954: The Armistice is signed, dividing Vietnam into two countries

    1955: Austria regains full independence after four-power occupation

    1962: Mariner 2 is launched on a flyby mission to Venus

    1973: Walter Blum becomes the 6th jockey to ride 4,000 winners

    1974: The House Judiciary Committee votes 27-11 recommending Nixon impeachment

                    on a charge that he had personally engaged in a “course of conduct”

                    designed to obstruct justice in the Watergate case

    1976: And 8.2 Tangshan earthquake kills an estimated 240,000 Chinese

    1977: John Lennon is granted a green card for permanent residence in the U.S.

    1982: Indian PM Indira Gandhi makes her first visit to the U.S. in almost 11 years

    1990: Zsa Zsa Gabor begins a 3-day jail sentence

                    for slapping the police officer who stopped her for a traffic infraction

    1995: The Korean War Veterans Memorial is dedicated in Washington DC

                    by President Clinton and South Korean President Kim Young-sam

    1996: During the Olympics in Atlanta, a pipe bomb explodes at the public Centennial Olympic Park,

                    killing one person and injuring more than 100

                            Born On This Day:

    1835: Giosus Carducci, Italian poet (Nobel 1906) (174 years ago)

    1937: Don Galloway, Brooksville KY, actor (Arrest & Trial, Ironside) (72 years ago)

    1949: Maureen McGovern, Youngstown Ohio, singer (Got to be a morning after) (60 years ago)

    1968: Julian McMahon, Sydney Australia, actor (Cole-Charmed) (41 years ago)

                                                                                                   Today Is:

                                                                             (Puerto Rico) Jose Celso Barbosa Birthday (1857)

                                                                             (Virgin Islands) Hurricane Supplication Day

                             There are 157 days left in this year.  




 

                                                                                                 Small Tip :    ในที่สุดแล้วคุณก็ต้องรับผิดชอบชีวิตของตนเอง
                                                                 อิสระที่จะเลือกและสร้างชีวิตในแบบของคุณเอง

                                                                        เพชรพลอยแห่งสัจจธรรม 

                                   Fri, July 24th, 2009

                                                             On This Day:

    1683: The first settlers from Germany to the U.S. leave aboard the Concord

    1701: The French make their first landing at the future site of Detroit

    1704: Great Britain takes Gibralter from Spain

    1758: George Washington is admitted to the Virginia House of Burgess

    1847: Mormon leader Brigham Young and his followers arrive in the valley of the Great Salt Lake (Utah)

    1847: The rotary-type printing press is granted a patent (Richard March Hoe, NYC)

    1866: Tennessee becomes the first state to be re-admitted to the Union after the Civil War

    1915: The excursion ship Eastland capsizes in Lake Michigan (852 people die)

    1923: The Treaty of Lausanne, which settles the boundaries of modern Turkey, is signed in Switzerland

    1929: The NY to San Francisco footrace ends after more than two months

                     (the winner is 60-year old Monteverde)

    1929: President Hoover proclaims the Kellogg-Briand Pact,

                     which renounces war as an instrument of foreign policy

    1948: The Soviets blockade Berlin from the west (setting the stage for the construction of the Berlin Wall)

    1959: Vice President Nixon argues with Khrushchev (known as the “Kitchen Debate”)

    1961: A U.S. commercial plane is hijacked to Cuba (beginning of airplane hijacking tactics of terrorists)

    1963: Sonny Liston KO's Floyd Patterson to retain the heavyweight championship

    1967: Charles de Gaulle says “Vive le Quebec libre!” (Long live free Quebec!)

    1969: Apollo 11 splashes down: the first men to walk on the Moon return to Earth

    1969: Muhammad Ali is convicted, on appeal, for refusing induction into the U.S. Army

    1972: Jigme Singye Wangchuk becomes king of Bhutan at 16 years of age

    1973: Sue Berning wins the U.S. golf open for a 3rd time

    1984: Seve Ballesteros wins the British Open

    1985: Gandhi signs a peace contract with Sikh leader Harchand Singh Longowai

    1987: IBM-PC DOS Version 3.3 (updated) is released

    1990: Iraq masses tens of thousands of troops and hundreds of tanks along the Iraqi-Kuwaiti border

                     (accuses Kuwait of conspiring to harm its economy through oil overproduction)

    1991: A Unversity of Manchester scientist announces finding a planet outside of the solar system

                          Born On This Day:

    1783: Simon Bolivar, freed 6 Latin American republics from Spanish rule (226 years ago)

    1802: Alexandre Dumas, French author (3 Musketeers, Man In The Iron Mask) (207 years ago)

    1857: Henrik Pontoppidan, Denmark, realist writer (Nobel 1971) (152 years ago)

    1936: Mark Goddard, Lowell Mass, actor (Don West-Lost in Space) (73 years ago)

    1951: Lynda Carter, Phoenix Az, Miss USA/actress (Wonder Woman, Billie Jo) (58 years ago)

                                                                                                   Today Is:

                                                                         (Denmark) Midsummer Day

                                                                         (Ecuador, Venezuala) Bolivar Day (1783)

                                                                         (Spain) Valencia Fair Day - Battle of the Flowers

                                                                         (Sweden) Kristina name day

                             There are 160 days left in this year. 

                                                                           พุทธศาสนสุภาษิต :      โสรัจจะและอวิหิสานั้น  เป็นช้างเท้าหลัง

                                                                                          สติและสัมปชัญญะนั้น  เป็นช้างเท้าหน้า

                                                                                          โสรจฺจํ อวิหึสา จ   ปาทา นาคสฺส เต ทุเว

                                                                                                                                                      สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ   จรณา นาคสฺส เต ปเร

                                                หลิงได้งานเป็นอาจารย์โรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ
                ส่วนหลงลาออกจากบริษัทน้ำมัน   มาเปิดสำนักงานรับปรึกษาปัญหาหนี้เสีย

                และอรรถคดีด้านการเงิน  การบัญชี
                งานแต่งงานของคนทั้งสองที่โบสถ์แห่งนี้เป็นไปอย่างเรียบง่าย   แต่น่าประทับใจยิ่ง
                ผมผู้ซึ่งเป็นสักขีพยานรัก  รู้สึกเหมือนตนเองเป็นวาทยกรที่กำลังกวัดไม้บาตอง
                ลงเป็นสัญญาณแห่งการจบของบทเพลงรักโรแมนติกอันแสนยาวนานบทนี้

                                                หลงและหลิงอาจไม่ใช่ตำนานสุดท้ายแห่งความรัก
                แต่เป็นตำนานรักที่ใช้เวลารอคอยอันยาวนาน
                เป็นตำนานที่ผมจำต้องใช้เป็นบทเตือนใจยามที่มีปัญหากับสุภาพสตรีข้างกาย
                                                คราใดมีปัญหาครอบครัว
                ตำนานรัก  “หลงกับหลิง"  เป็นยาขนานวิเศษ  ที่ย้อนกาลเวลาให้ผมระลึกถึงห้วงแรกแห่งรักของเราทั้งสอง
                แล้วเราก็หันกลับมาพูดคุยกันด้วยความอภิรมย์

                                                หลงและหลิงทิ้งปัญหาอยู่เบื้องหลัง
                จนบัดนี้ก็ไม่ทราบว่าเรื่องโรงกลั่นน้ำมันไปถึงไหนแล้ว
                                                เธอทั้งสองมีพยานรักเพศชายหนึ่งคน  เจ็ดขวบแล้ว 

                พบเจ้าหลานชายคนนี้ทีไร    ผมจะบอกเสมอๆ ว่า  

                                                "ลูกเอ๋ย  เจ้าโชคดีจริงๆ ที่เกิดมาในครอบครัวที่มีแต่กลิ่นกุหลาบสีชมพูหอมฟุ้งตลอดกาล"

                ครอบครัวนี้มีแต่กลิ่นกุหลาบสีชมพูหอมฟุ้งตลอดกาลจริงๆ
                เพราะหลงกับหลิงทะนุถนอมความรักยิ่งกว่าแหวนแก้วเพชรมณี
                ประคองไว้ราวกับว่ามันเปราะบางจนง่ายต่อการหลุดร่วงแตกร้าวไป             


                                              
                                                . . . . . . . . . . . . .
                                                                                . . . . . . . . . . . . .                       
                                          พอเล่าเรื่องนี้จบ  ลูกสาวผมบอก  ไหนบอกว่าน้ำเน่า  ไม่เห็นเน่าตรงไหน  แต่มันจืด
                                                                    เรื่องของพ่อจืดสนิทยังกะแกงจืดไม่ใส่น้ำปลา
                                                            ผมบอก  นี่แหละนิยายน้ำเน่าของจริง   เพราะมันนิ่งสนิท
                                                          ความรักมันนิ่งสนิทมาเป็นสิบๆ ปี   กว่าจะกระเพื่อมอีกครั้ง

                                                       ลูกสาวผมนิ่งไปสักพักแล้วบอก  สงสัยพ่อดูหนังเกาหลีมากไป 

                                                แต่แล้วกาลเวลาก็หมุนย้อนกลับ
                                                สตีเฟ่น   ฮอร์กิ้ง  บอกไว้ว่า  กาลเวลาอาจไม่เป็นเส้นตรงเสมอไป
                                                บางทีในอวกาศ   กาลเวลาก็เป็นเส้นโค้ง
                                                กาลเวลาของวีรวัฒน์โค้งกลับสามร้อยหกสิบองศา
                                                กาลเวลาของหลงกับหลิงเวียนมาบรรจบอีกครั้งหนึ่ง  ณ  จุดเริ่มต้น  


                                                 ครูใหญ่คนที่ตำรวจบอกว่าเป็นหัวหน้าต่อต้านมายืนตรงหน้าเขาแล้ว
                                                เธอจะเป็นใครไปไม่ได้  นอกจากเหม่หลิง
                                                แม้วัยจะร่วงโรยไปตามวันเวลา   แต่ดวงตาที่เขาเคยเฝ้าฝันทั้งวันทั้งคืน
                ก็มาลอยอยู่ตรงหน้าเขา
                                                วีรวัฒน์ไม่เคยหลั่งน้ำตามานานแล้ว
                                                ไม่เคยรู้ว่า  อารมณ์แบบไหนจึงต้องหลั่งน้ำตา
                                                แต่วันนี้น้ำตาหลั่งล้นท้นออกมาไม่ขาดสาย
                                                น้ำตาพรั่งพรูออกมา  ดุจทำนบกั้นน้ำแตก
                                                น้ำตาสะท้อนถึงอารมณ์ความรู้สึกในตัวตนของวีรวัฒน์ขณะนั้นชัดเจนที่สุด
                                                สุดจะบรรยายได้ว่า  อะไรเป็นตัวขับน้ำตาที่ถูกกักเก็บตลอดยี่สิบปีให้ไหลออกมา
                                                และอะไรเป็นตัวผลักอารมณ์ที่อยู่เบื้องลึกที่สุดในหัวใจให้บรรเจิดออกมา


                                                เหม่หลิงก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน
                                                ไม่คิดว่า  คนที่เธอจะต้องเผชิญหน้าในฐานะฝ่ายตรงข้าม  จะเป็นคนที่เธอเคยรัก
                                                น้ำตาของเธอหลั่งออกมาไม่น้อยไปกว่าน้ำตาของวีรวัฒน์
                                                ไม่มีน้ำเสียงหลุดออกจากของทั้งสองคน   มีแต่จ้องหน้ากัน

                 จนนายฝรั่งมองดูอย่างประหลาดใจ       "เกิดอะไรขึ้น"  นายฝรั่งถาม
                                                พ้นจากอาการมึนงง   วีรวัฒน์บอกนายฝรั่งว่า  " ชี  อิส  มาย  ลองไทม์  เลิฟ "
                - เธอเป็นคนรักของผมมายาวนาน
                                                ฝรั่งร้อง   "โอ้ – มายก๊อด   พระเจ้า! "
                                                 วีรวัฒน์ขอเวลาคุยส่วนตัวกับหลิงหนึ่งวัน
                                                    "ไอเห็นยูค่อยๆ เงียบไป   จดหมายไม่ค่อยตอบ   คิดว่ายูคงแต่งงานไปแล้ว  หลง"
                                                    "ไออยากไปอเมริกา  แต่หนทางมันตีบตันเหลือเกิน
                ไอทุ่มกับงานๆๆ     สุดท้ายไอก็เป็นไอ้แก่คนหนึ่งที่รอเขาถีบทิ้ง    แล้วยูไปอยู่ที่ไหน
                โทร.ไปก็ไม่มีใครรับสาย  จดหมายก็ตีกลับ"
                                                               "ไอไปอยู่อัพสเตทนิวยอร์กหลายปี   แล้วไปอยู่แคลิฟอร์เนีย
                จนพ่อแม่เสียไปแล้ว  น้องสาวกับน้องชายแต่งงานไปแล้ว  พอดีทางกระทรวงศึกษาเวียดนามบอกว่า
                ต้องการคนเวียดนามคืนถิ่น  เพื่อกลับมาช่วยชาติ   ไอเลยลองสมัครดู
                เขาต้องการผู้บริหารโรงเรียนนานาชาติ    สำหรับเด็กต่างชาติและเด็กเวียดนาม
                ให้เรียนรู้ภาษาอังกฤษตั้งแต่เล็กๆ เพื่อให้รู้ทันโลก   ไอก็เลยได้มาบริหารที่นี่แหละ
                แต่ตอนนี้ทำท่าไม่ค่อยดีแล้วละ  เพราะบริษัทน้ำมันของยูจะมาตั้งใกล้ๆ แถวนี้   สิ่งแวดล้อมเสียหมด
                มีชาวบ้านขอให้ไอไปพูดกับฝรั่ง   ไอก็เลยขอเจรจา  แต่ไม่สำเร็จ"
                                                     "ลืมเรื่องโรงกลั่นน้ำมันเสียเถอะ   เรามาคุยเรื่องของเราดีกว่า
                ยูแต่งงานหรือยังล่ะ"
                                                                      "ไอแต่งกับงาน   ไอรักเด็ก  อยากสร้างอนาคตของเด็ก   แล้วยูมีลูกกี่คนล่ะ"
                                                    "เวลาของไอก็หมดไปกับงาน   ไอไม่เคยนึกถึงเรื่องชีวิตคู่  ไม่เคยอยากแต่งงาน
                ไม่เคยอยากมีเมีย   ไม่เคยนึกรักใคร  ลืมไปแล้วว่ารักเป็นฉันใด"
                                                    "แล้วยูจะทำยังไงกับโครงการนี้ต่อไป"
                                                    "ไอควิท"   ร้องไห้   "พรุ่งนี้ลาออกแล้ว   ยูด้วยลาออกเถอะ  ไปอยู่กรุงเทพฯ กับไอ
                ไปแต่งงานกันเถอะ   ไอรอมายี่สิบปีแล้วนะ  หลิง"
                                                หลิงน้ำตาไหลพราก
                                                    "ยูจะให้ไอทิ้งเด็ก  ทิ้งชาวบ้านที่ฝากความหวังกับไองั้นหรือ"
                                                    "กว่าจะจบงานนี้  ยูก็อาจจะกลายเป็นผู้หญิงแก่ๆ รอวันอับเฉาโรยรา
                ไม่มีความหวังอะไรสำหรับชีวิตและจิตใจตนเองอีกต่อไป   เราทำให้กับงานมามากแล้ว
                เราทำให้กับผู้อื่นมาเยอะแล้ว   ถึงเวลาแล้วที่จะขุดความปรารถนาของเราขึ้นมาให้สัมฤทธิผล"
                                                    "ไม่ได้   เรื่องนี้จบง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้"
                                                    "ทำไมล่ะ  หลิง   เวียดนามไม่เหมือนอเมริกานะหลิง
                ไอไม่รู้ว่าถ้ายูยืนหยัดอย่างนี้ต่อไป  ยูจะเป็นยังไง   ไอกลัวเหลือเกิน  กลัวจะสูญเสียยูไป"
                                                    "ชาวบ้านต้องการหลิงนะ  หลง    ไอเป็นคนเดียวที่เขายกให้เป็นผู้ตัดสินใจ
                ไอไม่กล้าทำให้พวกเขาผิดหวัง"
                                                    "เรายังมีเวลาเหลืออยู่ไม่มากนะ   เราอาจมีเวลาอยู่ด้วยกันเพียงสิบยี่สิบปี"
                                                หลงแทบตะโกน    "ไอไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวในบ้านหลังโตๆ ตอนแก่ 

                มีแต่แม่บ้านทำความสะอาดและคนขับรถ   ยูก็คงไม่อยากทำหน้ายิ้มปลาบปลื้มกับเด็กๆ ที่ยูสอน

                แล้วกลับไปนอนคนเดียวในห้องสี่เหลี่ยมอย่างเดียวดายและหงอยเหงา"
                                                ไม่มีเสียงขานรับจากฝ่ายหญิง
                                                เวลาผ่านไปเนิ่นนานเหมือนศตวรรษ   แล้วหลงก็พูดเสียงกระเส่า
                                                               "หลิง!!   ไปกรุงเทพฯ เถอะ" 

                                                          เพื่อนที่อยู่บริษัทน้ำมันบอกว่าสนใจงานน้ำมันหรือไม่   ถ้าสนใจให้ไปสมัครดู
                เจ้านายฝรั่งกำลังมีโครงการสร้างโรงกลั่นน้ำมันในเวียดนาม
                                                              เพียงแต่คำว่า  “เวียดนาม"  ผ่านเข้ามาในหูเท่านั้น
                   หัวใจของวีรวัฒน์ก็วาบแปลบขึ้นมาทันที
                                               หลิง ... เธออยู่ไหน
 

                                                    การต่อต้านซึ่งมีรูปแบบที่ดูเสมือนบางเบา   กลับมีเนื้อหาที่เข้มข้น
                ล่ามที่มาช่วยวีรวัฒน์แปลบอกว่า   ชาวบ้านมีข้อเรียกร้องเพียงประการเดียว
                                                ยกเลิกการสร้างโรงกลั่นน้ำมัน !!!
                                                เมื่อพบชาวบ้าน  ชาวบ้านกุลีกุจอเอาน้ำยกข้าวมาให้กินด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
                แต่เมื่อวีรวัฒน์พูดถึงข้อเสนอของบริษัทน้ำมัน    ชาวบ้านยิ้ม  แต่ส่ายหน้าลูกเดียว
                                                ตำรวจที่มาด้วยทำท่าฮึดฮัดไม่พอใจ   แต่วีรวัฒน์บอกให้ใจเย็นๆ
                                                วีรวัฒน์บอกผ่านล่ามไปว่า  ขอพบครูใหญ่โรงเรียนนานาชาติ
                                                สามวันต่อมา  วีรวัฒน์ก็ได้พบครูใหญ่คนนั้น   

                                                           กาลเวลาผ่านไปยี่สิบปีอย่างจืดชืด
                                                กาลเวลาผ่านไปด้วยการอุทิศกายถวายใจให้กับงาน
                                                กาลเวลาผ่านไปพร้อมกับเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงาน  และหนังสือวารสารด้านธุรกิจ

                กองเต็มบ้าน
                                                กาลเวลาผ่านไปพร้อมกับชีวิตที่แห้งแล้ง
                                                กาลเวลาของหลงหมดไปกับงาน
                                                กาลเวลาทำให้หนุ่มน้อยอนาคตไกล  กลายเป็นไดโนเสาร์เต่าล้านปี
                                                กาลเวลาทำเอาหลงลืมไปแล้วว่า  สุดยอดแห่งความรื่นรมย์ของชีวิตคืออะไร
                                                กาลเวลาทำให้เขาไม่มีหัวใจ  และไม่เงยหน้ามองผู้คน
                                                กาลเวลาทำให้หัวใจของเขาแห้งเหือด  และหลังเขาเริ่มงุ้มลง

                                                                       (ความเดิมมีอยู่ว่า  วีรวัฒน์ หนุ่มนักศึกษาไทยในอเมริกา
                                      เกิดปิ๊ง “เหม่หลิง" เพื่อนนักศึกษาสาวจากเวียดนาม
                             ความรักของเขาจะลงเอยฉันใด   ติดตามอ่านตอนจบได้  ณ  บัดนี้) 

                            Mon, July 20th, 2009

                                                              On This Day:

      514: St Hormisdas begins his reign as Catholic Pope

    1773: Scottish settlers arrive at Pictou in Nova Scotia (Canada)

    1810: Colombia declares its independence from Spain

    1868: Tax stamps are first used on cigarettes

    1871: British Columbia becomes the 6th Canadian province

      1881: Sioux Indian leader Sitting Bull, a fugitive since the Battle of the Little Big Horn

                    (“Custer's Last Stand”), surrendered to federal troops

    1944: President Franklin Delano Roosevelt is nominated for an unprecedented 4th term of office

                    at the Democratic convention in Chicago

    1944: U.S. invades Japanese-occupied Guam in WW II

    1944: Von Stauffenberg leads a failed attempt by a group of German officials to assassinate Adolf Hitler

                    (a bomb explosion at Hitler's Rastenburg headquarters only wounds him)

    1951: Jordan's King Abdullah Ibn Hussein is assassinated in Jerusalem.

    1956: France recognizes Tunisia's independence

    1960: The first submerged submarine fires the Polaris missile (USS George Washington)

    1969: The first men land on the Moon, aboard Apollo 11 at 09:18 GMT

                    (Neil Armstrong & Edwin Aldrin first step onto the moon at 02:56:15 GMT

                    and establish Tranquility Base. “It's one small step for a man, one giant leap for mankind”)

    1974: Turkey invades Cyprus

    1976: The Viking 1 space probe makes the first successful landing on Mars at Chryse Planitia

                    (it remains there doing tests for 6-1/2 years)

    1977: A flash flood hits Johnstown PA, killing 80 people and causing $350 million in damages

    1982: Bombs planted by the Irish Republican Army explode in two London parks

    1984: Uwe Hohn, of East Germany, throws the javelin for a record 104.8 m

    1992: Vaclav Havel, the playwright who led the Velvet Revolution against communism,

                    steps down as president of Czechoslovakia

    1994: Bosnian Serbs reject an international peace plan

                    sponsored by the U.S., Russia, France, Britain and Germany

    1999: After 38 years at the bottom of the Atlantic,

                    astronaut Gus Grissom's Liberty Bell 7 Mercury capsule is lifted to the surface

                         Born On This Day:

    1519: Innocent IX, 230th Roman Catholic pope (1591) (490 years ago)

    1785: Mahmud II, Ottoman sultan, Westernizer, reformer (224 years ago)

    1864: Erik Karlfeldt, Sweden, poet (Nobel 1918-refused; 1931-posthumous) (145 years ago)

    1919: Sir Edmund Hillary, one of first 2 men to scale Mt Everest (90 years ago)

    1938: Diana Rigg, Doncaster England, actress (Emma Peel-Avengers, Hospital) (71 years ago)

    1938: Natalie Wood, (Natasha Gurdin), SF, (Gypsy, Rebel Without a Cause) (71 years ago)

    1947: Carlos Santana, Mexico, musician (Santana-Black Magic Woman) (62 years ago)

    1947: Gerd Binnig, Frankfurt, physicist (tunneling microscope-Nobel 1986) (62 years ago)

    1956: Mima Jausovec, Yugoslavia, tennis player (French Open-1977) (53 years ago)

                                                                                                  Today Is:

                                      (Columbia-1819, Tunisia-1956) Independence Day/Dia de la Independencia

                                      (Sweden) Margareta name day

                            There are 164 days left in this year.  

                                                   ปีนั้นคือ ค.ศ. ๑๙๗๖   เวียดกงบุกเข้าไซ่ง่อน    ผู้บริหารเวียดนามใต้บินหนีออกจากประเทศ

           อเมริกาถอนทัพจากเวียดนาม   เวียดนามรวามประเทศเป็นหนึ่งเดียว 

               หลังจากถูกมหาอำนาจจับแบ่งแยกเป็นนาน     ทุกคนหวั่นไหวกับชะตาชีวิตของญาติตนในเวียดนาม

           โดยเฉพาะพวกที่เป็นนายทุนและคบค้าทำมาหากินกับอเมริกา

                                                วีรวัฒน์ตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้เหม่หลิง  แล้วถามเธอว่า
                                                “ครอบครัวคุณเป็นอย่างไรบ้าง"
                                                เธอหันมามองทำหน้าไม่รู้จัก  แต่เธอก็ตอบว่า
                                                “พ่อแม่ฉัน  น้องฉันมาอยู่อเมริกาได้หกเดือนแล้ว   เหลือแต่คุณปู่กับคุณย่า

            อยู่บ้านนอก  ไม่รู้จะอยู่อย่างไร    เอ้อ ... คุณเป็นคนเวียดนามเหมือนกันเรอะ"
                                                “เปล่า  ผมเป็นคนไทย   ประเทศที่อเมริกาใช้เป็นฐานทัพในการโจมตีเวียดนามนั่นแหละ

            คุณมาอยู่ที่นี่นานหรือยัง"
                                                “มาตั้งแต่เรียนปริญญาตรี   พ่อให้มาเรียน  และให้มาดูลู่ทางด้วย
                เพราะพ่อทำโรงแรมให้ทหารอเมริกันเช่า  กะว่าถ้าพลาดพลั้งอย่างไร  คงอพยพมาอยู่ที่นี่กันได้
                หกเดือนที่แล้วพ่อเห็นไม่ไหว  เลยยกกิจการให้ลูกน้องดูแล   แล้วเดินทางมาที่นี่พร้อมกับแม่และน้องอีกสองคน"
                                                               “แล้วตอนนี้  พวกคุณอยู่กันยังไง"
                                                           “ฉันเปิดร้านอาหารจีนมาได้ปีหนึ่งแล้ว  พอพวกเขามาก็มาช่วยกันในร้าน  พออยู่ได้"
                                                               “คุณไม่ได้เรียนที่นี่เหรอ"
                                                              “ฉันเรียนปริญญาเอกที่นี่ด้านบริหารการศึกษา   คุณล่ะเป็นใคร  มาถึงถามได้ถามเอา"
                                                               “ผมเรียน เอ็ม.บี.เอ. มาอยู่ได้เทอมหนึ่งแล้ว   พอดีมีคนไปชวนมาเข้าชมรม  ก็เลยมา 

            แต่ไม่เคยเจอคุณเลย  เพิ่งเจอครั้งนี้แหละ"
                                                           “ฉันไม่ค่อยว่าง  ไหนจะเรียนไหนจะทำร้านอาหาร    เออ ... ว่างๆ ไปอุดหนุนหน่อยซิ

            ร้านฉันอยู่ในไชน่าทาวน์  ชื่อร้านเรดแดรกอน"
                                                              “พ่อแม่ผมตั้งชื่อผมว่า สมอลแดรกอน    คุณเรียกผมว่าหลงก็แล้วกัน
                ผมจะพาเพื่อนคนไทยไปทานอาหารร้านคุณ”
                                                          “ขอบคุณ"
                                                              คุยกันถูกคอพักใหญ่  ก็ได้เวลาทานอาหาร

                                                             เหม่หลิงเป็นคนผอมบาง  ความสวยปานกลาง   หน้าตามีแววกังวล
                แต่สายตาของเธอแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งที่ฝังลึกอยู่ภายใน
                ผมเคยถามวีรวัฒน์ในภายหลังว่า  ชอบเธอตรงไหน
                เขาตอบว่าไม่ได้ชอบตรงไหนหรอก   พิจารณาโดยองค์รวมแล้ว  คิดว่าเป็นคู่ชีวิตได้
                แต่ที่สะกดให้เขาตกตะลึงก็คือดวงตานี่แหละ
                                                             “ตาของเหม่หลิงเหมือนวิไลยังไงยังงั้น"

                                                          วิไลคือ  ผู้หญิงรั้วแม่โดมคนหนึ่ง  ที่ไอ้วัดเคยชอบ   เธออยู่คณะเศรษฐศาสตร์
                ส่วนไอ้วัดเรียนอยู่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี     วัดเคยพูดกับเธอไม่กี่ครั้ง
                แต่เห็นว่าความรักคงเป็นไปไม่ได้   ก็เลยเลิกจีบ
                                               วิไล คือ คุณวิไลลดา   บุตรสาวท่านทูตประจำออสเตรเลีย
                ส่วนไอ้วัดเป็นลูกเจ๊ก   พ่อแม่ขายของอยู่ตลาดบางรัก
                                                           ผมไม่รู้จักวิไล   แต่วัดก็เคยเล่าให้ผมฟังสองสามครั้งเมื่อเริ่มสนิทกัน

                ตอนที่เรียนอยู่ที่ฟิลาเดลเฟีย    เท่าที่ฟังจากไอ้วัดดวงตาเธอเหมือนมีมนต์สะกด
                                               แล้วไอ้วัดก็มาเจอดวงตาแบบเดียวกัน  ที่เหม่หลิงนี่แหละ 


  

                                                                              
                           (ความรักของวีรวัฒน์จะสมหวังหรือไม่    เหม่หลิงจะกลับไปตกระกำลำบากที่เวียดนามหรือไร

                                        ขอเชิญติดตามชมตอนจบฉบับหน้าครับ)  

                                                     ชมรมนักศึกษาจีนในมหาวิทยาลัยแห่งเพ็นซิลเวเนีย   ออกล่าหาสมาชิก
                ใครที่หน้าออกตี๋ๆ เป็นโดนจีบไปเป็นสมาชิกทั้งสิ้น
                ทีแรกวีรวัฒน์เซย์โนๆ บอก ไอแอมฟรอมไทยแลนด์   เพื่อนฟังเป็นไทหวัน
                เลยส่งภาษาจีนกลางล้งเล้งๆ กับไอ้วัด    มันได้แต่ทำหน้าปูเลี่ยนๆ
                แล้วเขียนใส่กระดาษให้ไอ้หมอนั่นว่า  “THAILAND”    ไอ้หมอนั่นจึงได้หยุดพูด
                   แต่แล้วก็บอกว่าถึงยูมาจากไทยแลนด์   ยูก็มีเชื้อจีนเหมือนกันละน่า  หน้าตาบอกยี่ห้อ
                ยูพูดภาษาจีนได้บ้างไหมล่ะ    ไอ้วัดบอกว่า  พูดได้แต่ภาษาเตี่ยจิว  (แต้จิ๋ว)
                ไอ้หมอนั่นไม่รู้ว่าภาษาเตี่ยจิวเป็นยังไง   หันไปถามสาวน้อยที่มาด้วยกัน
                    ซึ่งรู้ภายหลังว่ามาจากสิงคโปร์    สาวเจ้าก็บอกว่าเตี่ยจิวก็ภาษา “เฉาโจว" ไงล่ะ
                      คนกวางตุ้งเรียกว่า “ฉิ่วเจ๊า"   แล้วสาวน้อยก็พูดแต้จิ๋วแบบสิงคโปร์กับไอ้วัด
                ไอ้วัดชักปลื้มถามว่า  ยูก็เป็นแต้จิ๋วเหมือนกันเหรอ
                สาวเจ้าก็บอกว่าใช่   ที่สิงคโปร์มีคนแต้จิ๋วเยอะเหมือนกัน

                                                                ไอ้วัดพูดภาษาแต้จิ๋วเป็นมาแต่อ้อนแต่ออก
                    รู้ว่าภาษาตัวเองเรียกว่า “เตี่ยจิว"   แต่ไม่ยักกะรู้ว่าจีนกลางเรียก “เฉาโจว"
                และกวางตุ้งเรียก “ฉิ่วเจ๊า" เลยชักปลื้ม   ยอมสมัครเป็นสมาชิกชมรมนักศึกษาจีนตั้งแต่บัดนั้น



                                                             ครั้นถึงวันชุมนุมเลี้ยงสังสรรค์
                กรรมการจัดงานบอกมาว่า  ให้แต่งชุดประจำชาติที่ตนเองมีภูมิลำเนาอยู่
                และเตรียมเล่าเรื่องเกี่ยวกับคนจีนในประเทศตนสักห้านาที   ให้เพื่อนร่วมเชื้อชาติฟัง
                เจ้าวีรวัฒน์จัดแจงงัดชุดพระราชทานชุดใหญ่ที่เตรียมไปจากกรุงเทพฯ ออกมา
                เป็นชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนแขนยาว   มีผ้าคาดเอวสวยงาม
                เพื่อนหญิงชาวไทยอีกคนก็แต่งชุดพระราชนิยมสีแดงเลื่อมทองสวยมาก
                ทั้งสองคนออกไปเดินโชว์ร่วมกับเพื่อนชาวจีนจากประเทศต่างๆ  ณ  ห้องรับรองของหอสมุดมหาวิทยาลัย
                จนเกือบจบชุดโชว์เสื้อผ้าประจำชาติแล้วก็มีสาวหมวยนางหนึ่งแต่งชุดเวียดนามกระหืดกระหอบมาถึง
                พิธีกรในงานจึงประกาศว่ายังมีชุดประจำชาติเวียดนามอีกชุดหนึ่งที่ยังไม่ได้โชว์
                เนื่องจากเธอเพิ่งเดินทางมาถึง   ขอให้เธอพักผ่อนสักครู่ก่อน  แล้วจึงออกมาเดินให้ชม

                                                ไอ้วัดมองหน้าสาวจีนจากเวียดนามคนนั้นแล้วตกตะลึงเหมือนกามเทพแผลงศร
                เขาตกหลุมรักเธอทันที   ยืนค้างอยู่ข้างเวทีเหมือนต้องมนต์สะกด

                                                หลังจากพิธีกรกล่าวอะไรเพิ่มเติมเป็นการฆ่าเวลาสักครู่หนึ่งแล้ว
                เธอก็ประกาศว่า  คุณเหม่หลิงจากเวียดนามจะเป็นผู้แสดงแบบเสื้อประจำชาติ
                ที่ตนมีภูมิลำเนาอยู่ให้ชมเป็นชาติสุดท้ายตามลำดับตัวอักษร 
                หลังประกาศจบ  สาวเจ้านามเหม่หลิงก็เยื้องย่างร่างกายมากลางเวที
                หมุนตัวให้คนได้ชื่นชมชุดประจำชาติ   แล้วเธอก็เดินไปที่ไมโครโฟนพร้อมกับประกาศว่า
                                                “ครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ดิฉันสวมใส่ชุดประจำชาติของเวียดนาม
             เพราะเพิ่งทราบจากข่าวโทรทัศน์เมื่อสักครู่ว่ากรุงไซ่ง่อนแตกแล้ว”

                                                เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีทั่วทั้งห้อง
                ในห้องนั้นมีชาวจีนที่มาจากเวียดนามไม่น้อย   เสียงฟังไม่ได้ศัพท์
                จนประธานชมรม – สาวใหญ่ชาวจีนซึ่งเป็นอาจารย์ในภาควิชาภาษาจีนขึ้นกล่าวประกาศว่า
                                                “ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบ    เชื่อว่ารัฐบาลอเมริกันคงดำเนินการอะไรสักอย่างไปในทางที่ดีได้”

                                                                 “หลง"  เป็นชื่อที่เจ้าตัวตั้งขึ้นเองในภายหลัง
            ชื่อจริงชื่อวีรวัฒน์  นามสกุลอะไรอย่าไปรู้เลย    วีรวัฒน์เป็นเด็กลูกแม่โดม  เรียนเก่ง
            ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง   สอบชิงทุนของธนาคารเอกชนแห่งหนึ่งได้ไปเรียนปริญญาโทบริหารธุรกิจ
                หรือ เอ็ม.บี.เอ. ที่นี่   จบแล้วก็ต้องกลับมาทำงานรับใช้เจ้าของทุนอย่างน้อยสามเท่าของเวลาที่ใช้ไปในการเรียน
             วีรวัฒน์เป็นคนจีนแต้จิ๋ว   บ้านอยู่แถวตลาดบางรัก   พ่อแม่ตั้งชื่อจีนให้ว่า  "เสี่ยวเล้ง"
             แปลว่า เจ้ามังกรน้อย   แต่เรียกกันสั้นๆ ว่าไอ้เล้ง
                เมื่อไปอยู่อเมริกา  มันเลยบอกเพื่อนๆ ที่เป็นชาวจีนว่ามันชื่อหลง
             ตามสำเนียงแมนดารินหรือจีนกลางที่แปลว่ามังกร   แต่เพื่อนคนไทยเรียกมันว่า  “ไอ้วัด"

                                                           ตอนเรียนอยู่ปีหนึ่ง   วีรวัฒน์เรียนอย่างขยันขันแข็งเป็นอันมาก
             เพราะฟังเล็คเชอร์ของอาจารย์ไม่ค่อยจะเข้าใจ    ยิ่งเจออาจารย์ที่มาจากอิสราเอลและรัสเซียด้วยแล้ว
             ไอ้วัดแทบยกธงขาว   เพราะฟังไม่รู้เรื่องเอาซะเลย   ขนาดมันสอบโทเฟลได้เกือบหกร้อย
             ยังฟังอาจารย์ฝรั่งพูดเหมือนน้ำรดหัวตอ    แต่อาศัยว่าเทอมแรกลงวิชาคำนวณไว้เยอะหน่อย
             เพราะมีพื้นฐานคำนวณดี  ก็เลยรอดตัวไป 
             เทอมสองพอฟังฝรั่งพูดรู้เรื่องแล้ว   จึงเลือกเรียนวิชาที่เน้นฟังเล็คเชอร์
             แถมยังต้องมีการอภิปรายในชั้นเรียน  เช่น  วิชาด้านการตลาด    การจัดการ  ฯลฯ  ต่อไป

                                                                   ช่วงเทอมสองนี่เอง   ที่หลงพบกับหลิง