หน้าที่ ๑๖๓     มีภาพวาดประกอบสองภาพ

                                          ภาพที่หนึ่ง       รูปที่ ๔๐          อองหองรบกับม้าเฉียวๆ ฆ่าอองหองตาย

                                          ภาพที่สอง       รูปที่ ๔๑          โจโฉยกทัพเรือไปตีเมืองซีจิ๋ว   แก้แค้นที่ฆ่าบิดา

            ขณะนั้นมีหนังสือบอกเมืองเซียงจิ๋วมาว่า    

            มีโจรโพกผ้าเหลืองประมาณสามสิบสี่สิบหมื่นเที่ยวทำร้ายอาณาประชาราษฏร  

            ลิฉุยกุยกีเห็นหนังสือบอกดังนั้น   จึงปรึกษาแก่ขุนนางทั้งปวงว่า  ซึ่งเกิดโจรทำอันตรายหัวเมืองดังนี้   

            เราจะคิดประการใดจึงจะบำราบโจรได้     จูฮีจึงว่า  ซึ่งจึงเกิดโจรขึ้น  ณ  แดนเมืองเซียงจิ๋วนั้น    

            ข้าพเจ้าเห็นแต่โจโฉผู้เดียว  มีฝีมือจะไปปราบโจรฝ่ายตะวันออกได้    

            ลิฉุยกุยกีจึงถามว่า  โจโฉนั้นอยู่แห่งใด      จูฮีจึงบอกว่า  โจโฉนั้นได้มาทำการกับอ้วนเสี้ยวเมื่อครั้งรบตั๋งโต๊ะ  

            บัดนี้กลับไปอยู่เมืองตงกุ๋นมีทหารอยู่เป็นอันมาก  

            ขอให้มีหนังสือรับสั่งพระเจ้าเหี้ยนเต้ออกไปให้โจโฉยกออกไปปราบโจร  ณ  แดนเมืองเซียงจิ๋วเห็นจะได้โดยง่าย

            ลิฉุยกุยกีเห็นด้วย 

            จึงแต่งหนังสือรับสั่งสองฉบับๆ หนึ่งให้กับเปาสิ้นเจ้าเมืองปักเป๋งยกทหารไปเข้าด้วยโจโฉปราบโจร   

            ฉบับหนึ่งให้โจโฉกับเปาสิ้นยกไปปราบโจร  ณ  แดนเมืองเซียงจิ๋ว

                                     ฝ่ายเปาสิ้นครั้นแจ้งในหนังสือรับสั่งแล้ว   ก็จัดแจงยกทหารไปหาโจโฉ  

        แลโจโฉนั้นครั้นทราบในหนังสือรับสั่งก็มีความยินดี   จึงจัดแจงทหารเป็นอันมาก   

        แล้วพาเปาสิ้นยกไปถึงตำบลซิวสุนแดนเมืองเซียงจิ๋ว    พบโจรโพกผ้าเหลืองพวกหนึ่งตั้งอยู่เป็นอันมาก

        เปาสิ้นจึงอาสายกเข้าโจมตีพวกโจร     พวกโจรต่อรบเป็นสามารถ  แล้วแต่งทหารโจรวกหลังฆ่าเปาสิ้นตายในที่นั้น   

        ฝ่ายโจโฉเห็นเปาสิ้นตายก็โกรธ   จึงยกทหารเข้ารบฆ่าพวกโจรล้มตายเป็นอันมาก    

        แลโจโฉคุมทหารไล่พวกโจรไปถึงแดนเมืองเจปัก     ทหารทั้งปวงจับโจรได้บ้าง  โจรมาเข้าเกลี้ยกล่อมบ้าง  

        ได้คนประมาณสี่หมื่นห้าหมื่น     แล้วโจโฉให้พวกโจรเชลยนั้นเป็นกองหน้ายกไปเที่ยวปราบโจรทุกตำบล 

        แต่โจโฉยกทหารเที่ยวปราบโจรนั้นได้ประมาณสองเดือน 

        โจรทั้งปวงนั้นมาเข้าเกลี้ยกล่อมทั้งเก่าทั้งใหม่ได้ประมาณสามสิบหมื่น   

        บรรดาหญิงชายชาวเมืองซึ่งโจรจับไว้ได้นั้นประมาณร้อยหมื่น   

        โจโฉเลือกจัดเอาที่ฉกรรจ์นั้นไว้เป็นทหารประมาณยี่สิบหมื่นเศษ 

        ชายชรากับหญิงนั้นให้กลับไปทำมาหากินอยู่ตามภูมิลำเนา   

        โจโฉจึงบอกหนังสือขึ้นไปให้กราบทูลพระเจ้าเหี้ยนเต้ว่า  ข้าพเจ้าปราบโจรสงบแล้ว    

        ลิฉุยกุยกีแจ้งในหนังสือโจโฉดังนั้น  จึงเอาขึ้นกราบทูลพระเจ้าเหี้ยนเต้ๆ ตรัสว่า  โจโฉครั้งนี้มีความชอบเป็นอันมาก   

        ให้มีหนังสือไปตั้งให้โจโฉเป็นใหญ่กว่าหัวเมืองตะวันออกทั้งปวง   

        ลิฉุยกุยกีนั้นหาทันคิดไม่   ก็ให้มีหนังสือตั้งโจโฉตามรับสั่งพระเจ้าเหี้ยนเต้

                                                               โจโฉครั้นได้หนังสือรับสั่งก็มีความยินดีนัก

                                                 จึงยกไปตั้งอยู่  ณ  เมืองกุนจิ๋ว   แล้วให้ตั้งเกลี้ยกล่อมผู้คน  

                                                 แลจัดหาผู้มีสติปัญญาไว้  จะได้เป็นที่ปรึกษาไปภายหน้า

                                                         แลผู้คนทั้งปวงมาเข้าเกลี้ยกล่อมด้วยเป็นอันมาก

                                    ครั้นอยู่มาวันหนึ่ง   ซุนฮกผู้อา  ซุนสิวผู้หลาน  ซึ่งอยู่กับอ้วนเสี้ยวจึงปรึกษากันว่า

       อ้วนเสี้ยวเป็นคนหยาบช้า  เห็นเราจะอยู่ด้วยสืบไปนั้นมิได้    บัดนี้หัวเมืองฝ่ายตะวันออกนั้นโจโฉได้เป็นใหญ่   

       มีใจโอบอ้อมอารีแก่คนทั้งปวง  เราพากันไปอยู่ด้วยจึงจะควร      ซุนสิวผู้หลานเห็นด้วยจึงพากันหนีอ้วนเสี้ยว   

       ไปเข้าเกลี้ยกล่อมโจโฉ  ณ  เมืองกุนจิ๋ว   

       โจโฉเห็นซุนฮกซุนสิวนั้นคมสัน   เห็นจะมีสติปัญญาจึงหาเข้ามาพูดจาแล้วตั้งไว้เป็นที่ปรึกษา 

       ซุนฮกจึงว่าแก่โจโฉว่า   ข้าพเจ้าได้ยินคนทั้งปวงเล่าลือว่า  เทียหยกชาวเมืองตงกุ๋นนั้นมีสติปัญญา    

       บัดนี้อยู่ในเมืองกุนจิ๋ว  เป็นไฉนท่านมิเกลี้ยกล่อมเอามาไว้  

       โจโฉจึงว่าเราได้ยินเขาลืออยู่ช้านานแล้วแต่เรายังมิรู้จักตัว   แล้วโจโฉจึงให้คนไปสืบเสาะเกลี้ยกล่อมได้เทียหยกมา  

       โจโฉเห็นก็มีความยินดีจึงเอาเทียหยกไว้ทำราชการด้วย

                           ฝ่ายเทียหยกรู้ว่าซุนฮกเสนอความดีแก่โจโฉทั้งนั้น     เทียหยกจึงว่าแก่ซุนฮกว่า   

                           ซึ่งท่านสรรเสริญข้าพเจ้าๆ นี้มีสติปัญญาน้อย   แลกุยแกชาวเมืองเดียวกันกับท่าน  

                           มีสติปัญญาเป็นอันมาก  เป็นไฉนท่านมิว่าให้เอาตัวกุยแกมาไว้ทำราชการด้วย  

                           ซุนฮกจึงตอบว่าเราลืมไป   ต่อท่านมาว่าบัดนี้จึงระลึกขึ้นได้  

                           ซุนฮกจึงเอาเนื้อความไปบอกแก่โจโฉๆ ก็ให้ไปเกลี้ยกล่อมเอามาไว้     กุยแกจึงบอกแก่โจโฉว่า    

                           เล่าหัวเป็นเชื้อพระเจ้าฮั่นกองบู๊หนึ่ง   บวนทงชาวเมืองซันหยงหนึ่ง   ลิเกียนชาวเมืองบู๊เสงหนึ่ง  

                           มอกายชาวเมืองตันลิวหนึ่ง   สี่คนมีสติปัญญาเป็นอันมาก      

                           โจโฉจึงให้เกลี้ยกล่อมทั้งสี่คนนั้นมาไว้เป็นที่ปรึกษา

                                     ฝ่ายอิกิ๋มชาวเมืองกิเป๋งซึ่งเป็นโจรมีพรรคพวกเป็นอันมาก   ก็คุมพวกเพื่อนเข้ามาเกลี้ยกล่อม  

       ขอเป็นทหารอยู่ด้วยโจโฉ    ครั้นอยู่มาแฮหัวตุ้นพาเตียนอุยมาหาโจโฉ   แล้วบอกว่าเตียนอุยคนนี้เป็นชาวเมืองตันลิว  

       แลเตียนอุยนั้นมีกำลังกล้าแข็ง   ฆ่าบ่าวเตียวเมาเสียเป็นอันมาก  แล้วหนีไปอยู่ป่า  

       พอข้าพเจ้าออกไปเที่ยวเล่นเห็นเตียวอุยตีเสือตาย   แล้วข้ามแม่น้ำมาพบข้าพเจ้าๆ เห็นสมควรเป็นทหาร    

       ข้าพเจ้าจึงเกลี้ยกล่อมมาอยู่เป็นทหารท่าน     

       โจโฉได้ยินดังนั้นก็พิศดูเตียนอุย   เห็นรูปร่างนั้นโตใหญ่เข้มแข็งสมควรเป็นทหาร   จึงถามเตียนอุยว่า   

       ตัวจะเป็นทหารนั้นถืออาวุธสิ่งใด    เตียนอุยจึงบอกว่า  ข้าพเจ้าเคยชำนาญถือทวนสองเล่ม  หนักเล่มละแปดสิบชั่งจีน  

       มีสำหรับตัวข้าพเจ้าอยู่แล้ว      โจโฉได้ยินดังนั้นจึงให้จัดม้ามีฝีเท้าให้แก่เตียนอุยขึ้นขี่รำทวนดู   

       โจโฉเห็นเตียนอุยขี่ม้ารำทวนนั้นเข้มแข็งว่องไว      ขณะนั้นโจโฉเห็นธงใหญ่สำคัญสำหรับทัพซึ่งปักอยู่หน้าเมืองนั้น   

       ต้องพายุเอนจะล้มลง   ทหารประมาณยี่สิบห้าคนเข้าประคองยกขึ้นก็ไม่ไหว  

       เตียนอุยเห็นดังนั้นจึงโจนลงจากม้าวิ่งไปขับทหารทั้งปวงเสีย     เตียนอุยจึงเข้ายกธงนั้นตรงขึ้นดังเก่า

       โจโฉเห็นดังนั้นจึงสรรเสริญเตียนอุยว่า  มีกำลังดุจหนึ่งคนโบราณ   แล้วให้จัดเกราะให้แก่เตียนอุย  

       ตั้งให้เตียนอุยเป็นนายทหารสำหรับตัวโจโฉ

                                                                                                                               จบตอนที่ ๘